O moucho e as curuxas
da fraga de Ventosela
chían tristes porque o
seu druída
foi durmir fóra,
está xa moi lonxe
ou quizais moi preto
fundido na Terra.
Fai bo “humus”
o corpo inerte do sabio
da aldea
“como quen dis un
ninguén”
cuberto de letras, de
versos e de discursos...
A súa áurea pairea por
todo o Ribeiro,
o eco da súa recia
e baril voz resoa
por todos os confíns de
Auria
e esténdese por todo o
territorio
da antiga Suevia.
As súas ansias de
xustiza
da redención da boa
nazón de Breogán
van máis alá
no seu desexo
universalista
de conseguir un mellor
mundo
para todos.
As súas arelas
hano converter
á fin nun auténtico
e único comunista.
Alonso Quijano
foi aos soviets,
agora voa libre
e chouta polos
outeiros,
polas fragas, polos
montes
da súa querida
Ventosela.
O pai Miño
coas súas xenerosas
augas
rega o corazón morto do
druída
que forte como un buxo
bate preto das estrelas
sucando os confíns do
alén
e está a berrar:
-
Quero ser comunista! Quero ser
comunista!
E conseguiuno.
El, meu caro amigo,
estará por sempre
no meu corazón
e no corazón dos pobres
e de todos os
traballadores do mundo.
Nun coro internacional
escóitanse
como un laído os seus
berros
e o seu puño no alto
pedindo a liberación
das cadeas que nos atan
e nos oprimen.
O Suso
coa súa bandeira
vermella
lidera a manifestación.
Foise o druída de
Ventosela,
quixo durmir fóra
e voar sempre ceibe
polos recunchos dun
mundo máxico
onde se ha de atopar
con Curros, Rosalía e
Castelao.
Tamén procurará a
compaña
de Marx, Engels e
Lenin.
Tamén estará a gusto
parolando con Dámaso
Alonso
e con Rafael Lapesa.
Con todos
tentando topar xustiza
e loitando pola verdade
e pola emancipación
de todos os oprimidos
do mundo!
Descansa xa en paz
Suso de Ventosela
a túa semente
permanece aquí na
Terra;
florecerá grazas a ti.
Xermán
Torres
(No
tren cara Vigo, 14/02/2026)
