domingo, 25 de octubre de 2026

XVI MEMORIAL FILGUEIRA VALVERDE, 22/23-10-2026 (I XORNADA)

 



Foron dous días sinalados deste mes de outubro, nos que tiven a sorte de asistir e de participar neste recuperado Memorial, que fai o número XVI. Penso que é de xustiza e de agradecidos recordar e estudar a vida e a obra deste grande e insigne Fillo Predilecto de Pontevedra, quen tanto traballou pola cultura e pola lingua da nosa Galicia, el é un "obreiro da causa galega". Os que nos dedicamos á ciencia humanística en Galicia, temos que reivindicar os estudos galegos sobre figuras tan importantes como Filgueira Valverde e todos os seus mestres da Xeración Nós e todos e todas as súa compañeiras da Xeración do Seminario e do propio Seminario de Estudos Galegos (12/10/2023). Penso que nestes e noutros temas de índole galega hai abondosa materia para investigar e compre facelo. Hai que motivar e estimular para que nas universidades galegas (Universidade de Santiago de Compostela, Universidade de Vigo, Universidade da Coruña) fomenten e propicien os estudos galegos, de temas galegos e traballados en lingua galega. Se non se fai é unha triste perda e un desagradecemento a tantos galegos e galegas que entregaron toda a súa vida a soerguer Galicia, e Xosé Filgueira Valverde foi un deles. Por iso e por moitas razóns máis ten sentido o rescate e a celebración deste Memorial, que agardamos que teña continuidade.

En este mes de octubre hubo dos días significativos en los que tuve la fortuna de asistir y participar en este Memorial recuperado, el número XVI. Creo que es justo y agradecido recordar y estudiar la vida y obra de este gran y distinguido Hijo Predilecto de Pontevedra, que trabajó tanto por la cultura y la lengua de nuestra Galicia; es un verdadero "trabajador de la causa gallega". Quienes nos dedicamos a las humanidades en Galicia debemos reivindicar los estudios gallegos sobre figuras tan importantes como Filgueira Valverde y todos sus maestros de la Generación Nós, así como todos sus compañeros de la Generación del Seminario y del propio Seminario de Estudios Gallegos (10/12/2023). Creo que en estos y otros temas gallegos hay abundante material para investigar y merece la pena hacerlo. Debemos motivar e impulsar a las universidades gallegas (Universidad de Santiago de Compostela, Universidad de Vigo, Universidad de A Coruña) para que promuevan y fomenten los estudios gallegos, sobre temas gallegos y realizados en lengua gallega. Si no se lleva a cabo, será una gran pérdida y una falta de gratitud hacia tantos gallegos que dedicaron su vida entera a construir Galicia, y Xosé Filgueira Valverde fue uno de ellos. Por esta y muchas otras razones, el rescate y la celebración de este Memorial, que esperamos perdure, tienen todo el sentido.

I was fortunate enough to attend and participate in this revived Memorial—the 16th edition—over the course of two notable days this October. It is only fitting, and a gesture of gratitude, to remember and study the life and work of this great and distinguished "Favorite Son" (*Fillo Predilecto*) of Pontevedra, who labored so tirelessly for the culture and language of our Galicia; he was truly a "worker for the Galician cause." Those of us dedicated to the humanities in Galicia must champion Galician studies focused on such significant figures as Filgueira Valverde, his mentors from the *Xeración Nós* (Generation *Nós*), and his colleagues from the *Xeración do Seminario* and the *Seminario de Estudos Galegos* (Seminar of Galician Studies) itself (October 12, 2023). I believe there is a wealth of material to be investigated regarding these and other Galician-related topics—research that absolutely needs to be undertaken. We must encourage and urge Galician universities—the University of Santiago de Compostela, the University of Vigo, and the University of A Coruña—to foster and facilitate Galician studies: research on Galician subjects, conducted in the Galician language. Failure to do so represents a sad loss and a lack of gratitude toward the many Galicians who dedicated their entire lives to uplifting Galicia—and Xosé Filgueira Valverde was one of them. For this reason, and many others, the revival and celebration of this Memorial are highly meaningful; we hope it will continue in the future.

Deux journées importantes de ce mois d'octobre m'ont été offertes, durant lesquelles j'ai eu la chance d'assister et de participer à la commémoration de la XVIe édition. Il me semble juste et important de se souvenir et d'étudier la vie et l'œuvre de ce grand et illustre fils de Pontevedra, qui a tant œuvré pour la culture et la langue de notre Galice ; il est un véritable défenseur de la cause galicienne. Ceux d'entre nous qui se consacrent aux sciences humaines en Galice se doivent d'étudier la Galice à travers des figures aussi importantes que Filgueira Valverde, tous ses maîtres de la Génération Nós, tous ses collègues de la Génération du Séminaire et le Séminaire d'études galiciennes lui-même (10/12/2023). Je pense que ces sujets, parmi d'autres concernant la Galice, offrent une matière à recherche abondante et qu'il est essentiel de s'y atteler. Nous devons encourager et inciter les universités galiciennes (Université de Saint-Jacques-de-Compostelle, Université de Vigo, Université de La Corogne) à promouvoir et à développer les études galiciennes, les thématiques galiciennes et les travaux menés en langue galicienne. Faute de quoi, ce serait une perte immense et un manque de reconnaissance envers tant de Galiciens qui ont consacré leur vie à l'essor de la Galice, dont Xosé Filgueira Valverde. C'est pourquoi, entre autres raisons, la sauvegarde et la célébration de ce mémorial, que nous espérons voir se poursuivre, sont essentielles.

Houve dois dias significativos neste mês de outubro, em que tive a sorte de assistir e participar nesta comemoração recuperada, a do número XVI. Considero justo e gratificante recordar e estudar a vida e obra deste grande e ilustre Filho Predilecto de Pontevedra, que tanto trabalhou pela cultura e língua da nossa Galiza, sendo um verdadeiro "trabalhador da causa galega". Nós, que nos dedicamos às ciências humanas na Galiza, temos de reivindicar os estudos galegos sobre figuras tão importantes como Filgueira Valverde e todos os seus mestres da Geração Nós, bem como todos os seus colegas da Geração do Seminário e do próprio Seminário de Estudos Galegos (10/12/2023). Penso que nestes e noutros temas galegos existe abundante material para investigação e que vale a pena fazê-lo. Devemos motivar e estimular para que as universidades galegas (Universidade de Santiago de Compostela, Universidade de Vigo, Universidade da Corunha) promovam e incentivem os estudos galegos, sobre temas galegos e trabalhados em língua galega. Se tal não acontecer, será uma grande perda e uma falta de gratidão para com tantos galegos que dedicaram a sua vida à construção da Galiza, e Xosé Filgueira Valverde foi um deles. Por isso e por muitas outras razões, o resgate e a celebração deste Memorial, que esperamos que continue, fazem todo o sentido. 

PRIMEIRA MESA:




SEGUNDA MESA:



















domingo, 18 de octubre de 2026

UN MEU NOVO ARTIGO DE OPINIÓN EN PONTEVEDRA VIVA

TRAIZOAR O VELLO, O CADUCO

Por Xermán Torres


 

Na sinxeleza das cousas como nunha flor podemos atopar harmonía e paz

 

Debería de ser un desexo de todos, que os seres humanos puideran topar no fogar e na patria paz e tranquilidade; prosperidade e liberdade. Un lugar onde acougar e poder vivir sen sobresaltos e poder desenvolver unha vida plena e todos os sentidos da existencia humana. Ansia de todo ser humano poder vivir en paz, exercer o dereito de vivir en paz.

Podemos constatar a pesares de todas as eivas, dificultades e obxectivos por cumprir que en España, a partires de 1978, estase a desfrutar do período máis longo de paz e de prosperidade de toda a nosa longa e tumultuosa historia. A pesares dos múltiples problemas que hai, que houbo e que haberá gozamos dun momento único da nosa historia. Todos os problemas poden xestionarse e buscarlle solucións nun marco de paz e de concordia.

Para lograr este único período de paz houbo que traizoar o vello, o caduco, as rémoras do pasado, referímonos á liña de traizóns das que fala Javier Cercas na súa Anatomía de un instante (2009).

Os séculos XIX e XX foron séculos turbulentos e violentos no noso país, séculos de guerras entre irmáns na nosa querida España, dentro dun marco e dun contexto internacional non menos belicoso e onde un novo imperio estábase a facer co dominio e co control do mundo e impoñendo a súa lei.

Agora, no século XXI, máis pacífico no noso país e xa era hora, pero non así en moitos países do mundo (non aprendemos nada), o imperio dominante é un imperio apodrecido, decadente que vai perdendo o seu poder. Será o ocaso de Occidente?

Por Oriente, novos imperios emerxentes, están a loitar por abrirse camiño para irse facendo de paseniño e silandeiramente co dominio mundial. Uns imperios caen outros xorden con novos folgos. No mundo desde que é mundo naceron e morreron infinidade de imperios. Agora estamos a contemplar a caída dun imperio e as loitas doutros por abrise paso e dominar e colonizar de novo.

O chamado “sapiens, sapiens” ten moi pouco de sabio e un moito de depredador; como depredadores son todos os imperios “habidos e por haber”.

Mais, en concreto, en España e pese a quen lle pese estamos a vivir o momento máis pacífico e máis próspero da nosa recente historia.

Aínda así, no noso país e en Occidente temos un grave problema, moi serio: o declive demográfico. Estámonos a quedar sen xente, a este paso, somos unha civilización en risco de extinción, de desaparición. Os galegos somos unha especie cos días contados. España e Europa, se non cambian as tornas, vanse quedar sen xente. E para manter o nivel de vida, ese benestar que outros arelan, imos ter que aceptar (e xa está sucedendo) que outros seres humanos, irmáns nosos, chegados de lonxanas terras veñan traballar aquí para realizar traballos de profesións e oficios que están a desaparecer aquí e que veñan coidar dos nosos maiores, que veñan a cotizar para manter os servizos, para poder soster aos xubilados e se poidan pagar as pensións,...

A min fanme pensar moito cancións como Imagine de John Lennon e No me llames extranjero de Rafael Amor. Á fin todos somos cidadáns do noso pequeno, insignificante mundo dun planeta corrente, un punto perdido nun lugar perdido no inmenso Universo. Países, fronteiras e bandeiras, mesmo relixións son convencións, puro invento, orixinados por múltiples e arbitrarias razóns. Non as fronteiras e as bandeiras que dividen e matan.

Nunca, endexamais o asasinato, as violencias, a morte dun irmán; rematen unha vez por todas as infames e absurdas guerras. E relixións? As que prediquen e practiquen a irmandade, a paz e o benestar de todas as persoas, sen distincións e dun xeito efectivo o que prediquen que o cumpran, que o traduzan a feitos concretos, para que todos poidamos convivir e compartir os bens deste pequeno mundo dun insignificante e perdido planeta, pero, ao mesmo tempo tan fermoso, coidémonos todos e coidemos a nosa casa común, a preciosa e xenerosa Terra.  


https://www.pontevedraviva.com/es/opinion/traizoar-vello-xerman-torres_521608_102.html