HOMENAXE A MANUEL REY POSSE

AQUEL "CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO"

AQUELES ANOS MOZOS (III)

A BREVE PERO INTENSA TRAXECTORIA DO “CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO”


A restauración da democracia, na chamada época da Transición, supuso o abandono da OJE (organización xuvenil do anterior réxime político) da chamada Casa da Xuventude, que está situada ao comenzo da rúa Xoán Carlos I, no barrio de San Roque, que pasaría a ser ocupada durante algo máis dunha década por unha nova organización da mocedade de carácter democrático, denominada “CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO”, entidade que quería acoller a todos os mozos e a todas as iniciativas que se quixeran propoñer nunha sociedade netamente xuvenil, composta por mozos e mozas e gobernada pola mocedade dun xeito totalmente democrático.
Distintos sectores xuvenís da cidade xestionaron a fundación da nova entidade xuvenil, cuns estatutos e principios democráticos, administrativamente despendíase directamente do Instituto Nacional da Xuventude do Ministerio de Cultura, por medio da súa Delegación Provincial en Pontevedra; pero, totalmente autónomos e independentes no seu funcionamento. O Ministerio era o propietario do edificio, encargábase do seu mantemento e dispoñía do persoal (un director/a, un conserxe, e unha persoa encargada da limpeza).

Nun proceso democrático, foi elexido primeiro presidente, Ricardo de la Torre, vicepresidente, Germán M. Torres, secretario, Carlos González e entre os primeiros vocais, lémbrome do moi mociño, Pablo García Giménez.

Os socios disfrutaban das instalacións co seu salón (equipado dun televisor en cor) coa sala de xogos (con xogos de mesa, coa equipación para xogar ao ping-pong), diversos espazos para distintas actividades, sala de xuntas, despachos. Alí víamos en grupo os partidos de fútbol, xa que o deporte foi unha actividade importante do club. Os fins de semana había lugar para a convivencia, o canto e a música, os xogos de mesa, o xadrez, o ping-pong,... Eramos protagonistas do noso tempo de lecer, sen intermediarios, sen gastos e dunha maneira sá.

Organizábanse moitas actividades, ciclos de conferencias (recordo unha sobre cine e fotografía a cargo de Rafael Sabugueiro, pai. Felipe Suárez disertou sobre baloncesto,...). Organizáronse concursos e recitais de poesía, concertos musicais, moitas actividades deportivas (campeonatos de fútbol, utilizando as instalacións do IES “Castro Alobre”, daquela “Calvo Sotelo”, xenerosamente cedidas, así como outras instalacións, do CEIP “A Lomba”, do campo da Pelada, do Colexio de RENFE, rexentado polos salesianos), 24 horas de fútbol sala, colaborando coa comisión das festas de San Roquiño. Leváronse adiante unhas dez edicións dunha proba atlética que chegou ser moi popular e participativa, que chamabamos o Marathon Popular, na que tanto traballaron uns activos socios, como foron: Luis Mario Vázquez, Calixto Vázquez, Manuel Rañó, Xermán Torres, sendo un dos promotores da actividade, outro socio, José Manuel Tarrío e colaboraban con dita proba moitas persoas, entre elas, Moncho Rubianes, de grato recordo. A proba foi gravada coas primeiras cámaras de vídeo, que se viron por Vilagarcía e que pertencían a D. Servando Pérez, foi retransmitida en directo pola asociación de radioafeccionados local, desde a meta íase coñecendo o transcurso da carreira. Na prehistoria dos ordenadores, Calixto Vázquez intentou axilizar a clasificación e a entrega de premios, mediante un programa informático e un ordenador instalado en meta. As ideas tan orixinais para facer os controis en distintos puntos da proba, que moitas veces foron copiados para outras probas importantes do circuíto galego. Apoiaron esta carreira popular, ademais das entidades bancarias, industrias e comercios de Vilagarcía, o Concello, a Deputación, o Gobernador Civil, o Gobernador Militar, Coca-Cola, Larsa, Clesa,... Cantas xestións non fixemos Alberto Pérez Soutullo e eu mesmo para recadar fondos para mercar trofeos e medallas cos que agasallar aos numerosos atletas participantes de todas as idades, daquí xurdiron vocacións atléticas como as de Castro, Pedro (sobriño de Pérez Soutullo), por tan só citar dous exempros. Chegou a ser unha importante cita atlética á que acudían deportistas de toda Galicia e en gran número e en todas as súas edicións, practicamente a todas elas asistiron un grupo de alumnos da Escola Naval Militar de Marín e era seguida por numeroso público, os medios de comunicación local e galegos facíanse eco deste acontecemento, que foi unha das actividades estrela do Club. Outra actividade moi importante foi a organización duns exitosos campionatos escolares de Xadrez, así como campionatos de tenis de mesa.

Había relacións moi estreitas co Concello de Vilagarcía, con moitas asociacións e entidades, como o club de mozos pintores “Carlos Maside”, os mozos e mozas de D. Manuel Trigo Díaz, mestre moi recordado e colaborador e asesor do “Club Juvenil”, coas comisións da Cabalgata de Reis, da organización do Entroido, coa Comisión de Festas,...

Un grupo de mozos e mozas que eramos xestores e protagonistas do noso tempo e das nosas actividades. Divertiamonos moito sen gastar un duro e sen perxudicar a nosa saúde. O “Club Juvenil Villagarciano” chegou a ter moito prestixio na cidade e foi unha institución moi popular e moi tida en conta na vida social e cultural daquela Vilagarcía dos anos 70 e 80. As presidencias que máis directamente coñecín foron as de la Torre, por suposto, a miña propia, e a do meu sucesor Manuel Olveira, a partires de aí xa me desvinculei totalmente do Club, por razóns de idade e da dinámica vital; pero non quería rematar sen mencionar a algunhas compañeiras que participaron daquela xuvenil experiencia, como foron, Andrea Fernández, Loreto e Mª del Carmen Conde Durán, entre outras. Pouco tempo despois de que eu me fora o club foi esmorecendo paseniñamente e desgraciadamente, para a mocedade local, desaparecería da escena asociativa da nosa cidade.

Conseguimos moitas cousas, unha, e non se gran traballo, foi que as instalacións abriran en horario xuvenil, os venres, sábados e domingos, tamén en horario de tarde/noite, cuestión que custou que entendera o Sr. Delegado Provincial.

E finalmente, un recordo, para dous funcionarios da casa, cos que conseguimos levarnos ben (a pesares das dificultades iniciais) e fraguar con eles unhas relacións de amizade, salvando as distancias da idade, trátase de Mimí Viqueira (quen foi directora) e Guillermo Chanes, q.e.p.d., quen exerceu como conserxe, para eles o noso respeto e o noso agarimo nas lembranzas.

E aínda sigo a pensar que as instalacións da Casa da Xuventude están infrautilizadas e con pouca proxección na mocedade actual.

(NAS IMAXES, ALGÚNS DOCUMENTOS DO "CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO" QUE ILUSTRAN ASPECTOS QUE SE MENCIONAN NO CORPO DO TEXTO DESTA ENTRADA).

REPORTAXE FOTOGRÁFICA DA II MESA DAS VERBAS

OFRECEMOS UNHA SERIE DE FOTOGRAFÍAS TOMADAS POR ANDREA FERNÁNDEZ MANEIRO NA II MESA DAS VERBAS. DÁMOSLLE AS GRAZAS A ANDREA POLO SEU MAGNÍFICO TRABALLO GRÁFICO.

CELEBRACIÓN DA II MESA DAS VERBAS

Como estaba programado o pasado 21 de febreiro, ás 21:00 h., celebrouse o segundo encontro poético baixo a denominación de II Mesa das Verbas, na Sá do Liceo Casino de Vilagarcía de Arousa e baixo a súa organización. A carón dunha mesa presidida pola curuxa que representa a Palas Atenea e con ornamentos vexetais, xuntámonos un grupo de persoas amantes da poesía, acompañáronnos amigas e amigos da Agrupación Poética "Brétema" de Vigo. Fixemos as roldas de intervencións, onde compartiron poemas, as seguintes persoas:

- Enrique Brumbeck (recitador)

- Concepción Estevam

- Daniel Fernández

- María Teresa Manero

- Andrea Fernández

- Jean Carballo (Brétema)

- Carmen Darriba (Brétema)

- Rafa Gómez (Brétema)

- María Palacios (Brétema)

- Tito Porto

- Teresa Cariño (Brétema)

- Ramón Torrado

- Antonio Quiñoy

- Ángeles Conde

- Antonio Pinedo

- Manoel Xosé (Brétema)

- Xermán Torres

- Alfonso Saavedra

Alfonso, dun xeito moi emotivo, fixo lembranza do seu pai, Santiago Saavedra, e recitou dous poemas que D. Santiago compuxo e compartía cos seus familiares e amigos nas datas de Nadal.

Amenizou musicalmente a velada poética, o pianista, Germán Jesús Torres Sánchez, quen nos ofreceu fragmentos escollidos das seguintes pezas:

1.- Suite francesa nº 6 de BACH

2.- Estudio nº 12 op. 25 de CHOPIN

3.- Estudio nº 1 op. 25 de CHOPIN

Rendémoslle unha homenaxe ao poeta vilanovés, José Losada, que publicou dous poemarios, IMPACIENCIAS e TORRES DE ARENA no seu exilio en Bos Aires, lemos dous poemas seus en presencia dos seus curmáns, Mª José e Juan.

Finalizamos o encontro lembrando a Álvaro Cunqueiro (1911-1981) no seu centenario, cantamos o seu poema, NO NIÑO NOVO DO VENTO, na versión de Batallán.

Ofrecemos agora un soneto de José Losada e un poema de Santiago Saavedra:

PODER IMPOSIBLE

(SONETO)

Yo quisiera tener la virtud
de trocar la mentira en verdad,
quisiera, ahora, en la senectud,
cambiar el mal en bondad.

Yo quisiera tener la virtud,
de noche oscura, hacer claridad.
Yo quisiera, con mi inquietud,
llevar la dicha a la humanidad.

Si ese don tuviera del Señor,
que todo lo puede en verdad,
concediéndome el favor

de volver en salud la enfermedad,
mi vida daría con fervor
por salvar a la horfandad.

(José Losada)



Cando naceu o meniño
lonxe estaba de maxinar
que unha cousa tan pequena
me fixera tolear.

Mil muecas e estremonías
fai ao pouco de nacer;
logo veñen as sorrisas
(temblóns e incertos pasos)
e empézache a coñecer.

Xogar con il e un contento,
acochalo é un pracer,
chora con sentimento
e doente nono podes ver.

Alá, polos anos mozos
estiven enamorado,
agora que xa vou vello
polos netos enchouchado.

(S. Saavedra, 1981)

AS FOTOGRAFÍAS SON UNHA XENTILEZA DE MANOEL XOSÉ DE OLIVEIRA (BRÉTEMA).

O PAI MANUEL CARREIRA, S.J. EN VILAGARCÍA DE AROUSA

Ofrecemos unhas breves reseñas do magnífico curriculum do ilustre xesuita: "El P. Manuel Carreira S.J., es doctor en Física por su tesis sobre rayos cósmicos con el Dr.Clyde Cowan, y descubridor del neutrino. Su formación también es filosófica y teológica por la Loyola University, Chicago. Miembro del Observatorio Astronómico del Vaticano, ha hecho compatible su magisterio con su labor de profesor de la John Carroll University, Cleveland (Estados Unidos) y de Filosofía de la Naturaleza en Comillas (Madrid). INTRODUCCIÓN: El P. Manuel M. Carreira, S.J. es Licenciado en Filosofía por la Universidad de Comillas y de Teología por la Universidad Loyola de Chicago. Su formación como científico incluye el Master en Física (John Carroll Univ., Cleveland) y el Doctorado con una tesis sobre rayos cósmicos (The Catholic Univ. of America, Washington). Desde 1970 ha ejercido la docencia e imparte conferencias por distintos lugares del mundo sobre temas que relacionan la ciencia actual con la problemática filosófica y religiosa". APROVEITEMOS A OPORTUNIDADE ÚNICA DE ESCOITAR AO PAI CARREIRA E DE DEBATER CON EL AQUÍ EN AROUSA, VERÉMONOS, SE DEUS O QUERE, O DOMINGO 27 DE FEBREIRO NO AUDITORIO MUNICIPAL DE VILAGARCÍA DE AROUSA, ÁS SETE DA TARDE.

Neste enlace podemos ver un vídeoclip de D. Manuel Carreira:

http://www.youtube.com/watch?v=528PV7tAXQc


OS CARTEIS SON DA AUTORÍA DE J.M. MARIÑO, UN DOS COLABORADORES DESTE ACONTECEMENTO.

TAMÉN COLABORA NA POSIBILIDIDADE DE DESENVOLVER ESTE ACTO O CONCELLO DE VILAGARCÍA DE AROUSA.

A ORGANIZACIÓN POR PARTE DOS ARCIPRESTADOS DE AROUSA, SALNÉS, RIBADUMIA, E UMIA. FORMOUSE UNHA COMISIÓN ORGANIZADORA QUE XUNTO COS ARCIPRESTES, COORDINADOR DA ZONA NORTE DA VICARÍA EPISCOPAL DE PONTEVEDRA, FORMARON PARTE MEMBROS DAS PARROQUIAS DE S. CIPRIÁN DE VILANOVA DE AROUSA, SANTA MARIÑA DOZO DE CAMBADOS, E SANTA BAIA DE AREALONGA DE VILAGARCÍA DE AROUSA.

II MESA DAS VERBAS

O luns 21 de febreiro, ás 21:00 h. e no Liceo Casino de Vilagarcía de Arousa, celebrarase un segundo encontro poético coa denominación MESA DAS VERBAS, aberto á participación dos socios e público en xeral. Compartiranse poemas, respectando as quendas de participación para que todo o mundo teña oportunidade de intervir. Seremos moi escrupulosos cos tempos, de inicio, de participación, tentarase que o acto non exceda moito da hora de duración.

Renderemos unha pequena homenaxe ao vilanovés, José Losada, quen foi un poeta da diáspora galega en Bos Aires e a Álvaro Cunqueiro, do que se celebra o centenario do seu nacemento.

Nesta oportunidade, teremos música en vivo, correrá por conta do pianista, Germán Jesús Torres Sánchez, quen nos ofrecerá fragmentos escollidos de pezas de BACH e CHOPIN.

Tamén é posible a participación dalgún rapsoda, que interpretarán e declamarán poemas de poetas coñecidos e populares.

Temos pois, unha cita coas musas, presidirá o encontro a deusa Palas Atenea, baixo a forma dunha curuxa. Están todos e todas convidados.

AUXILIA, BREVE PERO ILUSIONANTE EXPERIENCIA EN AROUSA

Nas décadas dos 70 e 80 do pasado século, levouse a cabo en Vilagarcía de Arousa e comarca unha experiencia digna de lembrar e que foi mágoa que esmorecera por falta de relevo. Dita experiencia era alentada polo equipo directivo do Colexio Sagrada Familia, estaban á fronte dúas filipenses de grata lembranza, a madre Lourdes e madre Aurora, participaban tamén alumnos/as, ex alumnos e amigos da comunidade filipense. Formouse naqueles anos un grupo estable de AUXILIA, institución de orixe belga moi arraigada en Barcelona e aquí en Galicia había grupos notables en Lugo, Ourense, e Vigo. Dita institución perseguía e aínda persigue, mágoa que aquí xa non haxa grupo, a plena inclusión e promoción das persoas discapacitadas fisicamente, na experiencia vilagarciana tamén traballamos e disfrutamos con discapacitados psíquicos. Daquela, na nosa comarca, as persoas discapacitadas estaban totalmente abandonadas e á maioría das familias dáballe vergoña manifestar que un dos seus membros era discapacitado e moitas veces trataban de os ocultar.

AUXILIA (cando non había centros específicos de educación especial nin con moito se falaba de inclusión das persoas con necesidades especiais nos centros ordinarios de ensino) ofrecía clases a domicilio e a distancia (por correspondencia) co apoio dunha revista propia que levaba o mesmo nome que a organización, para estas persoas discapacitadas, abandonadas e olvidadas pola sociedade. Existía un voluntariado que colaboraba de bo grao coa filosofía de AUXILIA, todos estabamos moi unidos, monitores e persoas con algún tipo de discapacidade. Traballábase con nenos e mozos, pero tamén con persoas adultas.

Eu participei moi activamente naquela grata e inesquecible actuación con persoas como nós, quen non ten algún tipo de discapacidade! Eu pensaba xa daquela e agora aínda máis, quen non é discapacitado en maior ou menor medida? AUXILIA axudoume a tomar conciencia dunha realidade, moitas veces oculta. Eu algo aportei, pero foi moito o que recibín.

Os membros de AUXILIA ademais de dar clases, tentabamos de que os discapacitados participasen activamente na vida social, que atoparan algún traballo ou actividade acorde coas súas características persoais, pero, tamén na vida do ocio e da diversión. Íamos todos aos bares, discotecas, canchas deportivas, actividades culturais e relixiosas; paseos polas vilas, baños nas praias, organización de colonias de verán,... Buscando unha vida o máis normalizada e autónoma posible.

Que eles se incluiran na sociedade, que non houbera “ghetos”, organizabamos viaxes e as tan queridas e lembradas colonias de verán. Eramos todos amigos en plano de igualdade, deso se trataba. Eu podería contar mil e unha anécdotas e vivencias que foron moi importantes na miña vida e na visión que me fun facendo dela. Xa dixen que non só daba, senón que recibía, moito máis do que eu poidera dar. Foi algo moi enriquecedor para todos e moi bonito no tempo que durou, lástima que non tivera continuidade, os camiños da vida, novos destinos; en fin, unha pena que alguén non continuase coa experiencia.

Nese precioso tempo pasado, fixemos moitas cousas. Atendéronse moitas persoas e familias, faciamos reunións periódicas no colexio filipense, festas para todos. Organizamos unha subasta para recadar fondos, que fora todo un acontecemento na cidade, na pista polideportiva (que se usaba como sala de usos múltiples) do antigo Liceo Marítimo, na súa antiga sede de Ravella, algúns festivais no antigo Cine Arosa, cedido gratuitamente para tal fin. Un deles, se non me falla a memoria o 6 de maio de 1978, que presentamos Mª José Rubianes e mais eu (tal como se comproba nunha das imaxes). Neste festival participaran grupos artísticos da zona e tivera unha sonada actuación o mítico Xan das Canicas. Outro festival moi emotivo por múltiples circunstancias foi o que contou coa actuación totalmente xenerosa do lembrado cantante galego, Suso Vaamonde, envolto naqueles intres en dificultades, pero non faltou á cita e encadilou ao numeroso público asistente.

Eu mantiven unha relación moi especial, cun amigo, Juan Luis Seoane, un carrilexo, ao que a vida non lle resultou nada fácil, agardo que donde estea todo lle vaia ben, xa fai moito tempo que non sei nada del (na imaxe estamos xuntos, nun dos nosos numerosos paseos, que dabamos pola nosa cidade), tamén eramos asiduos seguidores do fútbol do noso Arousiña. Que tempos aqueles, xa non voltarán! Quédannos as lembranzas, a amizade, os tempos de loita, nos que se ían dando pasos e conquistando novas metas e rachando con tantos prexuízos, cousas que hoxe están asumidas, naqueles tempos costaban moitos sacrificios e incomprensións. Pero, pagou a pena e AUXILIA fixo un gran labor que compre lembrar e recoñecer.

AUXILIA pretendía e penso que pretende, aínda que eu agora estou totalmente desvinculado da asociación, facer xustiza cos máis débiles, e tiña un soño, a plena inclusión dos discapacitados na sociedade por medio dos estudos, do traballo, da vida social e de lecer. Unha sociedade para todos, onde os distintos tamén contan, e todos somos distintos. Ese ideal que vivín de mozo, con outros mozos, aínda é posible, ese soño de M. Luther King, dunha sociedade igualitaria e xusta, na que todos cabemos, é un soño polo que compre traballar, e eu ademais de noutros sitios, mameino na añorada AUXILIA.