viernes, 22 de abril de 2011

UNHAS XORNADAS EN ANDALUCÍA NA SEMANA SANTA DE 2011













O grande personaxe galego a quen está dedicado este blog, que é como unha pequena homenaxe a súa memoria, era un extraordinario defensor das viaxes e dos intercambios culturais. D. Xosé, sendo unha persoa xa maior, tiña unha grande mobilidade por toda a xeografía galega e tiña feito múltiples viaxes polo exterior, moitas delas feitas co alumnado do seu instituto.
Nós compartimos con el a paixón polas viaxes e por coñecer outras culturas e outras xentes. Imos reflectir unha pequena escapada de semana santa polas admiradas terras da Andalucía.
Comenzamos facendo un pequeno percorrido pola cidade de Sevilla, sempre é un pracer voltar a Sevilla, voltar a Andalucía, terra de artistas e de poetas e antes de todo lembrar ao grande e admirado D. Antonio Machado es as súas verbas en forma de sentidos versos:

"Mi infancia son recuerdos de un patio de Sevilla,
y un huerto claro donde madura el limonero;..."

E nos tempos litúrxicos que corren, temos na cabeza a fermosa saeta:

"¡Oh, la saeta, el cantar
al Cristo de los gitanos,
siempre con sangre en las manos,
siempre por desenclavar!"

Chegamos a Sevilla o luns 18/04/2011 sobre as 20:00 h., as rúas estaban ateigadas de xentes que agardaban nos distintos barrios as saídas dos fermosos pasos da Semana Santa das distintas confrarías. Era admirable contemplar o fervor relixioso de tantas persoas: nenos, mozos e maiores. Uns ían cubertos polos seus capuchóns, moitos penitentes polas rúas, outros sentados dende horas nas beirarrúas cas súas banquetas pregables agardando piadosamente o paso da imaxe da súa devoción. O tráfico cortábase en moitas rúas, a vida detíase na contemplación en moitos currunchos de Sevilla, moreas e moreas de persoas que ían e viñan para non perderse este espectáculo con amplo sentido relixioso.
O martes estivo moi chuvioso e os pasos non puideron saír, moita xente sentía tristura e contrariedade polas inclemencias do tempo.
O mércores, dirixímonos a Córdoba para contemplar fundamentalmente a Mezquita e o xoves despois de topármonos con algúns pasos nas rúas tan concorridas de Málaga, voltabamos á Terra, o tempo seguía cuberto e chuvioso... lonxe da Terriña, lonxe do meu lar!

AS IMAXES RECOLLEN DISTINTAS INSTANTÁNEAS DESA AGRADABLE E INESQUECIBLE VIAXE, QUE XA ESTÁ NO LUGAR ESCOLLIDO DAS LEMBRANZAS. (EN ANDALUCÍA TAMÉN CHOVE E EN SEVILLA MÓLLASTE QUE É UNHA MARABILLA).

sábado, 9 de abril de 2011

III MESA DAS VERBAS








O pasado venres, 1 de abril, nas instalacións do Liceo Casino de Vilagarcía de Arousa, tivo lugar a terceira edición da MESA DAS VERBAS, un lugar para o encontro poético e para o goce de compartir e xogar coas verbas (de "verbum", "verbo", "logos"), nesta oportunidade compartiron versos con todos os asistentes (socios e non socios do Liceo Casino), as seguintes amigas e amigos:

- Enrique Brumbéck (recitador)

- Antonio Pinedo

- Ángeles Conde

- Rafael Gómez (Brétema)

- Loreto Conde

- Jesús Recio

- Andrea Fernández

- Jean Carballo (Brétema)

- Ceneme (Brétema)

- Antonio Quiñoy

- María Palacios (Brétema)

- Tito Porto

- Manoel Oliveira (Brétema)

- Carmen Darriba (Brétema)

- Alfonso Saavedra

- Xermán Torres

O mozo pianista, Javier Vila Alonso, fixo que se combinaran as notas musicais cos versos, ofreceunos as seguintes pezas musicais:

- 1 Danza da Partita nº 6 de BACH

- Un breve fragmento da Balada nº 4 de CHOPIN

- Un fragmento do Momento Musical nº 1 de RACHMANINOV

Recollemos dous dos poemas que se recitaron nesta velada poética:


RECUERDOS

Llega el fin de la jornada
y sigues sin aparecer
como siempre te esperaba
con tu sonrisa callada
que llenaba todo mi ser.
Tú sin venir y son las tres.
Vuelvo a casa desolada.

Fuiste madre de tu padre,
también de tus hermanos.
¿Por qué a tu hija no puedes
acunar en tus brazos?
¿Merece tanto castigo
hacer feliz a la gente?
¿que no puedas dar cariño
a quien nació de tu vientre?

Sabes bien que soy creyente
pero al "Señor" yo maldigo
porque ya no puedo verte.

ALFONSO SAAVEDRA (Marzo - 2011)


TEMPUS FUGIT

Sentado na praia
contemplando un vermello solpor
no horizonte,
raio verde fuxidío,
Verne sempre.
Lembranzas da mocedade roubada,
toco unha triste melodía
na miña frauta doce,
na lonxanía acordes de guitarra,
mozas e mozos a sorrir
na praia daqueles tempos
de paz e amor...

Un de nós á guitarra:
The house of the rising sun.

Tristura do tempo que pasa,
ledicias xuvenís que non voltarán.
Contentabámonos con cousas sinxelas:
os amigos conversando,
rindo xuntos,
cantando naquela praia
que xa non é a mesma,
ligando coas mozas
que xa non o son,
algúns xa non están.
Aqueles veráns alegres,
luminosos, cálidos, interminables.

Un de nós á guitarra:
The house of the rising sun.

Unha gaivota que chía,
un barco que se alonxa,
sons xordos das sereas,
despois do solpor
as primeiras estrelas da noite,
o luceiro da Alba
no horizonte,
cara o monte
pódese albiscar a estrela Polar.
Lonxanos ecos
de voces e cantos,
sorrisos xuvenís
que non voltarán,
tempo fuxidío,
tempo conxelado na retina,
tempo inmóbil na mente...

Un de nós á guitarra:
The house of the rising sun.

XERMÁN TORRES (CALIDOSCOPIO, 2010)


A IV MESA DAS VERBAS TERÁ LUGAR NO LICEO CASINO DE VILAGARCÍA O VENRES 6 DE MAIO, ÁS 21:00 H.

E O VENRES 17 DE XUÑO, ÁS 20:30 H. A V MESA DAS VERBAS TERÁ LUGAR NA RÚA CASTELAO, PRETO DAS INSTALACIÓNS DO LICEO CASINO E FARÉMOSLLE UNHA HOMENAXE A CASTELAO.

domingo, 3 de abril de 2011

SOBRE A AMIZADE



NO CAMPO DO ALTRUÍSMO FLORECE A ÁRBORE DA AMIZADE

Como di San Pablo sobre o amor que é desinteresado, podemos argumentar o mesmo sobre a amizade. Cando o que se di teu amigo tan só busca en ti o seu propio interese, tratando de sacar proveito da relación; evidentemente, non é o teu amigo. Mellor é que te decates das súas intencións e te alonxes del, non é unha relación conveniente.

A amizade é comprensiva e empática, comprende ao amigo e non o pon en situacións compricadas nin en cuestións comprometidas. A amizade quere sempre o ben para o outro, é altruísta e ten capacidade de sacrificio polo amigo, non pide nunca nada a cambio. A xenerosidade, a entrega son característica dos amigos, darse sen esperar nin buscar nada a cambio.

A amizade non entende de beneficios, de porcentaxes, de rentabilizacións; todo o fai por nada, non espera compensacións nin pago a cambio de nada; todo o fai gratis, da con abundancia, entrega sen precio, non agarda en sacar nada; senón, dalo todo, incluso dar a vida polo amigo. O que interesa é sempre o benestar do outro coste o que coste. Nunca fará reproches nin pedirá nada a cambio, non pedirá contas, nin despreciará ao amigo porque non obtivo del o que esperaba acadar. Non pon obxectivos nin límites a súa amizade, non a hipoteca.

A amizade, un tesouro, que xorde como unha flor, como unha paisaxe soñada sen ningún impedimento, sen ningunha condición. Un agasallo gratis, unha entrega total e absoluta. Amizade sen cadeas, sen atrancos, sen medida, para sempre e por sempre. Tesouro de amor, de vida; tesouro compartido sen horizontes, sen acotacións de tempo e de lugar; cun sistema de coordenadas propio, orixinal, eterno.

domingo, 13 de marzo de 2011

AQUEL "CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO"






AQUELES ANOS MOZOS (III)

A BREVE PERO INTENSA TRAXECTORIA DO “CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO”


A restauración da democracia, na chamada época da Transición, supuso o abandono da OJE (organización xuvenil do anterior réxime político) da chamada Casa da Xuventude, que está situada ao comenzo da rúa Xoán Carlos I, no barrio de San Roque, que pasaría a ser ocupada durante algo máis dunha década por unha nova organización da mocedade de carácter democrático, denominada “CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO”, entidade que quería acoller a todos os mozos e a todas as iniciativas que se quixeran propoñer nunha sociedade netamente xuvenil, composta por mozos e mozas e gobernada pola mocedade dun xeito totalmente democrático.
Distintos sectores xuvenís da cidade xestionaron a fundación da nova entidade xuvenil, cuns estatutos e principios democráticos, administrativamente despendíase directamente do Instituto Nacional da Xuventude do Ministerio de Cultura, por medio da súa Delegación Provincial en Pontevedra; pero, totalmente autónomos e independentes no seu funcionamento. O Ministerio era o propietario do edificio, encargábase do seu mantemento e dispoñía do persoal (un director/a, un conserxe, e unha persoa encargada da limpeza).

Nun proceso democrático, foi elexido primeiro presidente, Ricardo de la Torre, vicepresidente, Germán M. Torres, secretario, Carlos González e entre os primeiros vocais, lémbrome do moi mociño, Pablo García Giménez.

Os socios disfrutaban das instalacións co seu salón (equipado dun televisor en cor) coa sala de xogos (con xogos de mesa, coa equipación para xogar ao ping-pong), diversos espazos para distintas actividades, sala de xuntas, despachos. Alí víamos en grupo os partidos de fútbol, xa que o deporte foi unha actividade importante do club. Os fins de semana había lugar para a convivencia, o canto e a música, os xogos de mesa, o xadrez, o ping-pong,... Eramos protagonistas do noso tempo de lecer, sen intermediarios, sen gastos e dunha maneira sá.

Organizábanse moitas actividades, ciclos de conferencias (recordo unha sobre cine e fotografía a cargo de Rafael Sabugueiro, pai. Felipe Suárez disertou sobre baloncesto,...). Organizáronse concursos e recitais de poesía, concertos musicais, moitas actividades deportivas (campeonatos de fútbol, utilizando as instalacións do IES “Castro Alobre”, daquela “Calvo Sotelo”, xenerosamente cedidas, así como outras instalacións, do CEIP “A Lomba”, do campo da Pelada, do Colexio de RENFE, rexentado polos salesianos), 24 horas de fútbol sala, colaborando coa comisión das festas de San Roquiño. Leváronse adiante unhas dez edicións dunha proba atlética que chegou ser moi popular e participativa, que chamabamos o Marathon Popular, na que tanto traballaron uns activos socios, como foron: Luis Mario Vázquez, Calixto Vázquez, Manuel Rañó, Xermán Torres, sendo un dos promotores da actividade, outro socio, José Manuel Tarrío e colaboraban con dita proba moitas persoas, entre elas, Moncho Rubianes, de grato recordo. A proba foi gravada coas primeiras cámaras de vídeo, que se viron por Vilagarcía e que pertencían a D. Servando Pérez, foi retransmitida en directo pola asociación de radioafeccionados local, desde a meta íase coñecendo o transcurso da carreira. Na prehistoria dos ordenadores, Calixto Vázquez intentou axilizar a clasificación e a entrega de premios, mediante un programa informático e un ordenador instalado en meta. As ideas tan orixinais para facer os controis en distintos puntos da proba, que moitas veces foron copiados para outras probas importantes do circuíto galego. Apoiaron esta carreira popular, ademais das entidades bancarias, industrias e comercios de Vilagarcía, o Concello, a Deputación, o Gobernador Civil, o Gobernador Militar, Coca-Cola, Larsa, Clesa,... Cantas xestións non fixemos Alberto Pérez Soutullo e eu mesmo para recadar fondos para mercar trofeos e medallas cos que agasallar aos numerosos atletas participantes de todas as idades, daquí xurdiron vocacións atléticas como as de Castro, Pedro (sobriño de Pérez Soutullo), por tan só citar dous exempros. Chegou a ser unha importante cita atlética á que acudían deportistas de toda Galicia e en gran número e en todas as súas edicións, practicamente a todas elas asistiron un grupo de alumnos da Escola Naval Militar de Marín e era seguida por numeroso público, os medios de comunicación local e galegos facíanse eco deste acontecemento, que foi unha das actividades estrela do Club. Outra actividade moi importante foi a organización duns exitosos campionatos escolares de Xadrez, así como campionatos de tenis de mesa.

Había relacións moi estreitas co Concello de Vilagarcía, con moitas asociacións e entidades, como o club de mozos pintores “Carlos Maside”, os mozos e mozas de D. Manuel Trigo Díaz, mestre moi recordado e colaborador e asesor do “Club Juvenil”, coas comisións da Cabalgata de Reis, da organización do Entroido, coa Comisión de Festas,...

Un grupo de mozos e mozas que eramos xestores e protagonistas do noso tempo e das nosas actividades. Divertiamonos moito sen gastar un duro e sen perxudicar a nosa saúde. O “Club Juvenil Villagarciano” chegou a ter moito prestixio na cidade e foi unha institución moi popular e moi tida en conta na vida social e cultural daquela Vilagarcía dos anos 70 e 80. As presidencias que máis directamente coñecín foron as de la Torre, por suposto, a miña propia, e a do meu sucesor Manuel Olveira, a partires de aí xa me desvinculei totalmente do Club, por razóns de idade e da dinámica vital; pero non quería rematar sen mencionar a algunhas compañeiras que participaron daquela xuvenil experiencia, como foron, Andrea Fernández, Loreto e Mª del Carmen Conde Durán, entre outras. Pouco tempo despois de que eu me fora o club foi esmorecendo paseniñamente e desgraciadamente, para a mocedade local, desaparecería da escena asociativa da nosa cidade.

Conseguimos moitas cousas, unha, e non se gran traballo, foi que as instalacións abriran en horario xuvenil, os venres, sábados e domingos, tamén en horario de tarde/noite, cuestión que custou que entendera o Sr. Delegado Provincial.

E finalmente, un recordo, para dous funcionarios da casa, cos que conseguimos levarnos ben (a pesares das dificultades iniciais) e fraguar con eles unhas relacións de amizade, salvando as distancias da idade, trátase de Mimí Viqueira (quen foi directora) e Guillermo Chanes, q.e.p.d., quen exerceu como conserxe, para eles o noso respeto e o noso agarimo nas lembranzas.

E aínda sigo a pensar que as instalacións da Casa da Xuventude están infrautilizadas e con pouca proxección na mocedade actual.

(NAS IMAXES, ALGÚNS DOCUMENTOS DO "CLUB JUVENIL VILLAGARCIANO" QUE ILUSTRAN ASPECTOS QUE SE MENCIONAN NO CORPO DO TEXTO DESTA ENTRADA).

miércoles, 2 de marzo de 2011

REPORTAXE FOTOGRÁFICA DA II MESA DAS VERBAS


























OFRECEMOS UNHA SERIE DE FOTOGRAFÍAS TOMADAS POR ANDREA FERNÁNDEZ MANEIRO NA II MESA DAS VERBAS. DÁMOSLLE AS GRAZAS A ANDREA POLO SEU MAGNÍFICO TRABALLO GRÁFICO.