jueves, 12 de enero de 2017

FILGUEIRA VALVERDE DEBERA SER O NOME DO VI EDIFICIO DO MUSEO DE PONTEVEDRA

Filgueira na súa derradeira conferencia en Vilagarcía en 1994


En que nos basamos para indicar semellante cousa? En primeiro lugar, Xosé Filgueira Valverde dedicoulle gran parte da súa vida e do seu traballo ao seu soñado e querido Museo de Pontevedra, non hai ninguén que lle dedicara tanto e o quixera tanto como el.

Logo, a obra do grande Castelao, tan querido e respectado por Filgueira, consérvase na súa maioría no Museo de Pontevedra grazas ao labor e aos desvelos de Filgueira Valverde.

Xosé Filgueira Valverde, sendo un mociño de 21 anos, convértese no seu primeiro secretario técnico, traballando arreo a carón de D. Casto Sampedro y Folgar, Daniel de la Sota, Castelao, Sánchez Cantón a prol do Museo de Pontevedra alá no ano 1927.

Foi o seu terceiro director, foi nomeado como tal o 26 de marzo de 1940 e exercerá a dirección do Museo ata o ano 1986, data na que renuncia ao cargo, sendo nomeado director emérito e patrón honorario.

Obxectivamente, non hai ninguén que traballara tanto e durante tanto tempo a prol do Museo de Pontevedra e é digno e de xustiza que o VI Edificio pase a chamarse FILGUEIRA VALVERDE.

Para algúns, quizais non sexa politicamente correcto, pero por méritos non hai quen lle poida facer sombra, outra cousa distinta é recoñecelo e ter a valentía e a bonhomía de levalo a cabo; sen dúbida, non habería cousa que o fixera máis feliz. O Museo era o seu sexto fillo.

RECURSOS EN LIÑA:

 http://www.museo.depo.es/persoeiros/filgueira.valverde/ga.99000500.html

miércoles, 4 de enero de 2017

ANTONIO QUIÑOY - CUESTIONARIO PROUST





Xa facía tempo que non engadiamos un novo cuestionario Proust para a nosa colección, hoxe aportamos novas respostas, as do noso amigo e compañeiro Antonio Quiñoy, moi coñecido en Vilagarcía polos seus longos anos de fecundo labor docente no CEIP ROSALÍA DE CASTRO de Carril. Home de grande formación completando o seu curriculum con varias licenciaturas, a última en Psicoloxía Clínica, home de grandes saberes e máis grande humanidade, moitos anos en cargos directivos no seu centro, hoxe xubilado, dedica parte do seu tempo á poesía, membro activo da Mesa das Verbas desde o primeiro momento, un dos históricos e asiduos, o próximo día 21, celebraremos o sexto aniversario desta iniciativa poética na nosa cidade e Antonio Quiñoy sempre estivo aí, facéndonos gozar dos seus poemas amorosos e non tan amorosos, agora atrévese a escribir versos en galego e faino moi ben, na última sesión deleitounos a todos cun xovial rap. Tamén ten outra paixón, o coleccionismo, en concreto de billetes de lotería, dos que xa ten unha numerosa e interesante mostra. (A ver se algún día logramos organizar unha exposición, desta nova faceta de Antonio). Indicar así mesmo, que Antonio é un experto en lingua francesa e temos parolado algo sobre o primeiro que contestou ao cuestionario, alomenos o máis famoso e que lle deu nome, Monsieur Marcel Proust. Vexamos as respostas de Antonio Quiñoy:


1.- Cal é o principal rasgo do seu carácter? La constancia, el tesón.

2.- Que cualidade prefere nun home? La honradez.

3.- E nunha muller? La sinceridad, la sencillez.

4.- Cal é a túa principal característica? El orden y la puntualidad.

5.- Que aprecia máis nas súas amizades? La transparencia.

6.- Cal é o seu principal defecto? El pesimismo.

7.- Cal é a súa ocupación favorita? El coleccionismo.

8.- Cal é o seu soño de felicidade? La ausencia de enfermedad.

9.- Cal sería a súa maior desgracia? El miedo a la muerte.

10.- Como lle gustaría ser? Perfecto.

11.- Cal é o país onde desexaría vivir? En España Unida.

12.- Cal é a súa cor preferida? Azul.

13.- Cal é a flor que máis lle gusta? La rosa.

14.- Cal é o seu paxaro preferido? El jilguero.

15.- Cal é o seu prosista preferido? Cervantes.

16.- E o seu poeta favorito? Bécquer.

17.- Cal é o seu heroe de ficción? El Capitan Trueno.

18.- E a súa heroína de ficción? Sigrid.

19.- Quen é o seu pintor favorito? Velázquez.

20.- E o seu compositor musical? El maestro Rodrigo ("El Concierto de Aranjuez").

21.- Quenes son os seus heroes da vida real? Los trabajadores honrados.

22.- E as súas heroínas da vida real? Las amas de casa.

23.- Que acontecementos ou características da Historia detesta máis? Las guerras, el terrorismo.

24.- Quenes son os seus heroes e/ou heroínas da Historia Mundial? El Cid Campeador y Juana de Arco.

25.- Cal é a súa comida preferida? Arroz con huevos fritos y salsa de tomate.

26.- E a súa bebida? El vino tinto.

27.- Cales son os nomes que máis lle gustan? Antonio, Francisco, Jesús, Elena, María, Natalia.

28.- Que detesta por riba de todo? El cinismo, la hipocresía, la falta de honradez, la traición, el egoísmo.

29.- Que personaxes históricos detesta máis? Todos los comunistas.

30.- Que feito militar admira máis? La Guerra de la Independencia Española.

31.- Que reforma valora máis? La reforma del ser humano es urgente.

32.- Que don natural lle gustaría poseer? La ubicuidad, la sabiduría.

33.- Como lle gustaría morrer? De ninguna manera. Si puede ser, sin dolor, sin enterarme.

34.- Cal é o estado actual do seu espírito? Decepción y amargura.

35.- Que defectos ou faltas lle inspiran máis indulxencia? Los fallos involuntarios cometidos por ignorancia.

36.- Cal sería o seu lema ou a súa divisa? "Haz bien y no mires a quién".


* Brevemente relate a súa vinculación, a súa  vivencia e a súa valoración da cidade de Vilagarcía de Arousa.

 Pese a vivir aquí desde 1984, no me siento integrado plenamente. No me gusta Villagarcía. No quiere ser pueblo y a ciudad no llega, no tiene categoría. La desgracia de no tener dirigentes municipales de talla hace que Villagarcía no crezca en atractivo turístico, cultural, etc.
 En sus gentes, aun siendo amables y acogedoras, prevalece un poso de "fachenda" o complejo de superioridad que me impide hacer amistades íntimas. Es algo que me confirman personas muy mayores nativas de aquí.



Agradecemos a Antonio Quiñoy o terse prestado a contestar a este cuestionario e a facelo ao seu xeito, con sinceridade, amosando o seu estado de ánimo. Grazas, amigo.

(As imaxes pertencen ao arquivo deste blogue e tomadas en distintas sesións da Mesa das Verbas).

sábado, 17 de diciembre de 2016

BO NADAL E FELIZ ANINOVO-2017

ANUNCIACIÓN

MURILLO

A luz esperanzada do arcanxo
Chega ata a moza María,
Abraiada pola decisión divina,
Na súa alma chea de alegría.

María, moza humilde de condición
Sinte a grandeza do Creador
Ela, a nai do Señor! Canta bendición!
Baixa a cabeza chea de obediencia.

Sexa o que Deus me pide,
Amén ao Deus que é todo Amor.
Pasan pola súa mente moitas cousas,
Dentro da dúbida, ledicia e dor.

Esa sinxela e agarimosa moza xudía
Di si para ser a nai do Salvador;
Así sería nosa nai Virxe María,
Grazas a Ela temos ao noso Redentor.

Xermán Manuel Torres



Belén de Arturo Baltar (Ourense)
Imaxe: Xermán Manuel Torres

martes, 6 de diciembre de 2016

LXVII MESA DAS VERBAS - 17-12-2016; 18:30 H.


O sábado 17 de decembro, ás 18:30 h. na Sala de Conferencias do Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa, teremos unha nova oportunidade para ceibar versos ao ar.

Os que queirades sorprender, inquietar, desacougar, gozar cos versos e coas verbas compartidas non deixedes pasar esta nova cita poética, versos conxugados coa amizade nun marco de liberdade.

 

domingo, 27 de noviembre de 2016

A BIBLIOTECA MUNICIPAL DE CALDAS DE REIS. A BIBLIOTECA DA MIÑA INFANCIA

A Biblioteca no seu emprazamento actual, desde a década de 1970


Antiga localización da Biblioteca nos baixos do Concello


Filgueira Valverde da noticia da creación dunha biblioteca en Caldas de Reis no ano 1882, comentando que "a Dirección General de Instrucción Pública favorece as bibliotecas populares e as de sociedades, como as do Recreo de Artesanos de Pontevedra e a de Caldas de Reis". (Terceiro Adral, do Castro, 1984, p. 306).

Andado o tempo no xornal Litoral de Pontevedra, atopamos esta nova: "el 8 de diciembre de 1954 se cumple el primer aniversario de la fundación de la Biblioteca Municipal, llamada 'Manuel Martínez Ferro'". Por tanto, dita biblioteca fundóuse en 1953. (Recollida a nova en "Litoral, Año II - Núm. 107 - Pontevedra, 6-DIC.-1954 - 1 pta."). Era alcalde da vila termal naquelas datas, Clemente Viqueira Iglesias, home forte da Falanxe na vila, fora fundador do grupo cultural, folclórico e deportivo denominado Grupo Sindical de Educación y Descanso "Encantiños do Umia", chegaría a ter certa fama a súa sección de Coros e Danzas con actuacións en diversos lugares do país e tamén no estranxeiro, lembro que estiveran, entre outros sitios, en París e figuran participando na película: Más allá del Río Miño (1969). Cuxo rodaxe en Caldas fora todo un acontecemento, case sae na película todo o pobo, con Paquito Barros facendo de alcalde.

A Biblioteca Municipal de Caldas foi dirixida nos seus comezos polo intelectual, escritor e profesor galego D. Hipólito de Sá Bravo, quen tamén chegou ser por breve tempo alcalde da vila.

Dita Biblioteca Municipal trae á miña memoria ledas lembranzas da miña infancia caldense, eu debía frecuentala bastante a partires de 1967 e ata o ano 1969, a bibliotecaria era Quiquina Mosquera, a súa familia rexentaba o servizo de Telégrafos na rúa Real. Moitas veces eu ía acompañado dun amigo e colega do Colexio San Fermín dos PP. Somascos, José Antonio Búa Barreira, actualmente docente nese mesmo colexio e durante moito tempo membro distinguido do Grupo de Voluntarios de Protección Civil de Caldas. Cantas e cantas horas de lecturas naquela vetusta biblioteca, pouco frecuentada daquela, moitas tardes só José Antonio e máis eu nos atopabamos na súa sala de lectura, situada nos baixos da Casa Consistorial, no lateral contrario ao río.

Eu utilizaba moito o préstamo e descubrín alí por primeira vez os meus prezados cómics das aventuras de Tintín do belga Hergé (mágoa que os albumes estaban moi deteriorados e rotos, sen as páxinas do final; esto provocou o meu interese e andado moito tempo puiden mercalos todos e completar a súa lectura). Tamén lía con gozo As aventuras de Guillermo da editorial Molino, o Club dos Sete Secretos de Enid Blyton, tamén Heidi de Juana Spiry... Lembro que as miñas lecturas eran máis literarias e infantís pola contra José Antonio xa lía libros relacionados coa que sería a súa especialidade a Electrónica e a Electricidade, desto penso que xa teño falado noutra oportunidade.

A Biblioteca Pública de Caldas na actualidade atópase no Paseo Román López, nº 9, moi preto do fermoso parque xardín, moito máis fermoso e exhuberante nos tempos da miña infancia. A Biblioteca foi trasladada para alí na década dos 70 do pasado século, segundo nos informou a súa actual bibliotecaria, e pensa que máis concretamente debeu ser arredor de 1973. E tamén no 2003 acometeuse unha rehabilitación e ampliación.

Polo que teño lido e polas informacións que chegaron ata min o equipo responsable actual da Biblioteca caldense é un equipo moi dinámico, moi activo polas múltiples e variadas actividades que realizan, dinamizando a lectura e achegando a Biblioteca a moitos colectivos, entre eles os de centros educativos. Por todo este labor están a recibir moitos recoñecementos, entre eles, o importante premio María Moliner na súa convocatoria de 2013.

En Caldas de Reis gañeime para a lectura, primeiro, o exemplo na casa do meu querido e lembrado avó materno, Manuel. Logo pola benéfica acción neste campo dos colexios da Encarnación e de San Fermín e como non pola docencia maxistral dun mestre e director inesquecible da Graduada de Nenos de Caldas, o meu querido D. Victoriano Rosales, a quen Caldas lle debe unha homenaxe. Nesta miña afección pola lectura tamén ten boa parte de culpa a Biblioteca "Manuel Martínez Ferro", sirvan estas humildes verbas como homenaxe e tributo a esta miña primeira Biblioteca, que recordo con tanto cariño e nostalxia.

O nome da Biblioteca caldense vén dun dos seus fillos máis ilustres e doctos, o cultísimo relixioso mercedario, frei Manuel Martínez Ferro (Caldas de Reis, 28/02/1774-Écija-Sevilla, 03/06/1827). Tendes cumprida información sobre él nas seguintes reseñas:

- VV.AA.: "Martinez Ferro, Manuel" en Diccionario Enciclopédico Galego Universal. Tomo 40. Ir Indo, Vigo, 2003, p. 106.

- Vázquez Fernández, Lois: "MARTÍNEZ FERRO, Manuel" en Gran Enciclopedia Gallega. Tomo 28. Silverio Cañada, Lugo, 2003, pp. 80-81.

RECURSOS EN LIÑA:

http://www.caldasdereis.com/biblioteca_c.php

http://bibliotecadecaldasdereis.blogspot.com.es/


viernes, 11 de noviembre de 2016

LXVI MESA DAS VERBAS - 26-11-2016; 18:30 H.


Na sala de conferencias do Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa, o sábado, 26 de novembro, ás 18:30 h., celebraremos un novo encontro poético. Oportunidade da expresión libre das pulsións poéticas nun ambiente de amizade e de gozo por ceibar os versos ao ar. Todas e todos os que queiran sen límites e sen ningún tipo de traba poderán compartir os seus poemas nunha nova festa ou guateque da poesía.

Teremos unha especial lembranza para as Irmandades da Fala (1916) e para o seu poeta, o grande Ramón Cabanillas.

Amigos verdadeiros son os que veñen compartir a nosa felicidade, cando se lles prega, e a nosa desgracia sen seres chamados. (DEMETRIO DE FALERO)


martes, 1 de noviembre de 2016

I ASEMBLEA SINODAL

PRESIDIDA POLO ARCEBISPO E ACOMPAÑADO DO SEU BISPO AUXILIAR

TIVO LUGAR EN SANTIAGO DE COMPOSTELA O SÁBADO, 8 DE OUTUBRO DE 2016, A PARTIRES DAS 10:00 H.





 Eucaristía Inaugural



Con tal motivo desprazámonos a Compostela os tres sinodais da nosa parroquia, Celestino Brianes, Xosé Anuncio Mouriño e quen escribe estas liñas. Iamos ilusionados xa que participabamos nun acontecemento histórico para a nosa arquidiocese, algo crucial para a nosa Igrexa particular, que debe orientar a pastoral e o enfoque estrutural e organizativo da nosa diocese de hoxe e do futuro.

Na Eucaristía inaugural, que principiou puntualmente ás dez da mañá, o Arcebispo manifestou os seus desexos de que o proceso sinodal coa axuda do Espírito Santo cumpra co seu cometido nesta hora fundamental da Igrexa Diocesana e pregou que os sinodais se entreguen con xenerosidade e dilixencia ás tarefas que teñen encomendadas, ao mesmo tempo que agradecía a súa entrega.

Unha vez rematada esta Misa Solemne, os bispos e todos os sinodais trasladáronse ao Salón de Actos do Instituto Teolóxico Compostelán. Alí, don Xesús Fernández González, Bispo Auxiliar da Arquidiocese e responsable do primeiro documento que se sometía a estudo e que tiña como tema as UPAS (Unidades Pastorais), modelo de organización territorial de parroquias agrupadas para poder prestar os servizos pastorais acordes coa nova situación da Igrexa Diocesana, inmersa como toda a Igrexa nunha crise de vocacións sacerdotais e relixiosas e tamén nunha crise de fieis. Esta nova estrutura organizativa ofrécese para dar solución a dramática e difícil situación que estamos a vivir e que cada vez máis ten visos de ser máis complicada. Algo hai que facer, temos que pensar, razoar e tomar decisións non precipitadas, meditadas; pero, que aporten solucións e para iso, entre outras cousas estamos aquí. Estas podía ser en síntese as palabras de D. Xesús na presentación do documento, para que se convertan en constitucións sinodais que aporten mecanismos de axuda para ir solucionando as situacións que xa se están a dar e que no futuro poden ser máis difíciles. Todos temos que nos comprometer na misión da Igrexa, que non é outra que anunciar o plan de Salvación, mediante a Mensaxe de Xesús; dar a coñecer a Xesús e o seu Evanxeo. E urxe a toma de novas medidas, vencendo reticencias e medos, afrontando con serenidade, pero con medidas eficaces o novo futuro da Igrexa Diocesana, sabemos Quen non vai fallar, non o defraudemos nós. Con fe, esperanza e valentía e ilusión seguiremos a construír entre todos a nosa Igrexa, todos corresponsables: sacerdotes, relixiosos, leigos, todos formamos o Pobo de Deus.



Mesa presidencial


Despois da exposición do noso Bispo Auxiliar houbo moita participación, mellorando, enmendando, modificando algúns dos artigos do documento sometido a estudo e exame, que estaba baseado nos traballos dos equipos sinodais e da comisión redactora, representada polo seu responsable, quen defendeu os postulados, que se ofrecían para ir aportando solucións ás necesidades da nosa diocese.
Clausurou a asemblea o Sr. Arcebispo, don Xulián Barrio Barrio, quen agradeceu aos sinodais o traballo desenvolvido e poñendo a súa esperanza de que coa axuda de Deus iremos buscando e atopando solucións á difícil situación que estamos a vivir e que será moito máis comprometida no futuro inmediato. Aportou un dato revelador e alarmante, pero para movernos á acción non ao desánimo. Foi o seguinte, hai unha prospectiva de que no ano 2021, na Arquidiocese de Santiago de Compostela haberá en activo 141 sacerdotes, nunha diocese que na actualidade conta con 1.072 parroquias. Así que algo haberá que facer, temos que poñernos en acción, colaborando todos, facendo Igrexa todos.



Algúns dos sinodais presentes




Rematou esta I Asemblea Sinodal ás 13:30 h. co rezo do Angelus, dirixido polo Señor Arcebispo e cumpríndose os tempos cunha magnífica puntualidade, todo dentro do horario previsto e segundo o programado.
Quedamos emprazados para a II Asemblea Sinodal, que se desenvolverá na Casa de Exercicios de Santiago de Compostela o sábado, 22 de outubro a partires das 10:30 h.
Queremos volver a manifestar os nosos parabéns a D. Alfonso Novo, Secretario Xeral do Sínodo e a todo o seu equipo da secretaría técnica polos acertos e bo facer na organización desta asemblea e de todo o complexo proceso sinodal.
Elevamos as nosas oracións para que o Señor nos acompañe e ilumine nesta tarefa que temos encomendada e que o Sínodo Diocesano alcance os froitos desexados para o bo goberno e para vida pastoral de toda a nosa Diocese, que todos nos impliquemos e traballemos polo Reino de Cristo que trae unha Mensaxe de optimismo e Redención, que non caiamos no desánimo, porque El sempre estará a carón noso e nunca nos vai fallar, mais para este labor precisa da nosa axuda, da nosa colaboración.

RENOVARNOS EN COMUÑÓN DESDE CRISTO

                                                                                              Xermán Manuel Torres