domingo, 16 de julio de 2017

GRUPO INFANTIL DE TEATRO "BRÉTEMA" DO COLEXIO PÚBLICO O PIÑEIRIÑO



PARTICIPACIÓN DO GRUPO DE TEATRO INFANTIL “BRÉTEMA” DO COLEXIO PÚBLICO O PIÑEIRIÑO NOS CERTAMES DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL DO CONCELLLO DE VILAGARCÍA DE AROUSA (1991-1993; 1995)



En primeiro lugar, lembrar aqueles certames municipais de teatro infantil e xuvenil que o Concello de Vilagarcía de Arousa chegou a organizar recollendo a iniciativa dalgúns docentes que gozabamos do teatro co noso alumnado. A primeira edición foi en 1989. Coa perspectiva do tempo, compre dicir que fóra unha máis que interesante iniciativa, que sen dúbida sería importante recuperar. Este certame contribuíu a consolidar verdadeiras vocacións teatrais, a que moitos escolares descubrisen o veleno do teatro e chegasen a representar pezas de teatro galego e a saber que este existe. Conviña volver a intentar recuperar unha idea coma esta que tantos bos froitos colleitou. A partires da VII edición, o certame convértese en Mostra e comeza o seu declive ata deixarse de convocar. Convén subliñar que en Vilagarcía sempre houbo inquedanzas polo teatro. Aínda que agora mesmo o teatro galego e en galego non está a atravesar os seus mellores momentos, mesmo na capital arousá; por iso conviña darlle un pulo e os centros de ensino deberán xogar nel un papel moi importante.

Indagando no Fondo Local da Biblioteca “Rosalía de Castro” de Vilagarcía, na carpeta 3 e baixo o epígrafe de teatro, topamos algúns documentos de interese: fallo de xurado, folletos cos programas dalgunha das edicións do Certame de Teatro Infantil e Xuvenil, que mencionabamos anteriormente, e alí recuperamos algúns datos e ledas lembranzas sobre o Grupo de Teatro Infantil “Brétema” do Colexio Público O Piñeiriño, que eu axudara a fundar e co que obtivemos moito éxito neste certame. Cos premios que conseguimos realizamos algunha excursión e viaxe cultural que aínda hoxe recordamos. A modo de síntese, vou recuperar algunha ficha dos certames correspondentes aos anos 1991, 1992 e 1993. Tamén se incluirán uns gráficos da VII Mostra de Teatro Infantil e Xuvenil.

-         III CERTAME MUNICIPAL DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL - 1991

Neste certame o Colexio P. O Piñeiriño acadou o 3º Premio, que ademais do diploma correspondente, obtivemos 10.000 ptas.

Tamén o premio ao mellor actor recaeu no noso simpático ex alumno: Juan Carlos Novas Castro.

A entrega de premios tivera lugar na Casa de Cultura, o 25 de maio de 1991, ás 20:00 h.

(Estes datos foron extraídos da acta do fallo do xurado e do programa de man).

FICHA DA OBRA PREMIADA

Título: Sopa de pedras.

Coordinadoras:  Mª Luísa Treviño Agra, Rosa Mª Maneiro Álvarez, Mª del Rocío de la Torre Culler.
Director: Germán Manuel Torres de Aboal.

PERSONAXES:

SOLDADO:   Juan Carlos Novas Castro

AMA DE CASA E RAPAZ 7º:   Mª Teresa García García

CONDUCTOR E RAPAZ 6º:    Ángel Mariño Romero

SR. COSTUMISTA:   Marcos Gómez Cespón

RAPAZ 2º:   Patricia Barreiro Tobío

RAPAZ 4º:   Josefina Rubiáns Angueira

RAPAZ 5º:   Luz Mª Vidal Cardalda


-         IV CERTAME DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL – 1992

Nesta oportunidade, o Grupo de Teatro Infantil “Brétema” do Colexio Público O Piñeiriño conseguiu o primeiro premio na súa categoría, a representación foi o 28 de maio de 1992, ás 20:00 h. na Casa de Cultura de Vilagarcía

Título: Falcatruadas de Rapaces. Duración aprox.: 20’. Historia do que lle acontece aos nenos e nenas dun pequeno pobo, en distintos ámbitos, un deles precisamente a escola, as súas andanzas e trasnadas nun ambiente de amizade e camaradería, nun mundo infantil coas súas alegrías e inquedanzas.

Autor e director: Germán Manuel Torres de Aboal

PERSONAXES:

MANOLIÑO:   Gloria Ochoa García, Adrián Rey Ríos

TOÑO:   María Díaz Rifón

PEPE:    Eva Sánchez Navia

O CODELO:   Eva Suárez Rosales

ANDRÉS:   Josefina Rubianes Angueira / Mª Mercedes García García

DONA ADELAIDA:   Patricia Barreiro Tobío

DONA IRIS:   Milagros Gómez Fariña
D. BRAULIO:   Luz Mª Vidal Cardalda

D. SERAPIO:   Luz Mª Vidal Cardalda

D. RESTITUTO: Mª Elena Vidal Cardalda


ALUMNADO:

-         Mª José Crespo Vaquero
-         Cristina Oubiña Ríos
-         Patricia Barreiro Tobío

MANTIDAS:

-         Irene Tobío Sayáns
-         Mª José Crespo Vázquez
-         Cristina Oubiña Ríos


Esta información foi obtida da consulta do programa de man do certame.


-         V CERTAME DE TEATRO INFANTIL E XUVENIL – 1993


Nesta edición conseguimos de novo o primeiro premio e o premio á mellor actriz, recibido pola simpática e gran actriz, Patricia Tobío. (Con esta mesma obra, A tía Lambida, de Eduardo Blanco Amor, obtivera os mesmos galardóns cun grupo de alumnos e alumnas do Colexio Público daquela “José Antonio”, hoxe “A Lomba”, penso que na I edición de 1989, a mellor actriz fóra, nesa ocasión, unha sorprendente e magnífica Susana Mouriño). Esta obra é moi agradecida e moi doada para representar con principiantes, eu vina ensaiar e representar varias veces por meus amigos, Daniel L. Espiño Otero e Guadalupe de las Cuevas Ortiz, coa rapazada do barrio de A Laxe, na Asociación Cultural Contra Vento e Marea. Tamén meu amigo e compañeiro, Jesús Monedero, gravouna nunha película sonora en súper-8mm con algúns alumnos/as seus. É unha peza que me trae moi bos recordos.


Título: A tía Lambida. (Á pobre Lambida non a deixan en paz, todos na aldea a pedirlle cousas e por riba a alcumala, mesmo un señoritingo e ata o cura, válame Deus!).

Autor:   Eduardo Blanco Amor

Director:   Germán Manuel Torres de Aboal


PERSONAXES:

TÍA LAMBIDA:   Patricia Tobío / María Díaz

XANUCO:   Uxío Fernández / Javier Tobío

O CREGO:   Carlos Ubeira / David Ochoa

TERESA:   Carmen de la Torre / Mercedes García / Silvia Costa

CARLITOS:    Jorge López / Francisco L. Piñeiro

EDESIO:   Juan C. Fontán / Adrián Rey





Creo que o meu alumnado e eu mesmo gozamos moito coa práctica teatral. Faciamos grupo, aprendíamos e descubriamos xuntos. Eu tiña por costume en cada personaxe ter dous ou máis actores e actrices para írese trocando nas diversas funcións e para cubrir posibles baixas por distintos motivos e para que non quedaramos colgados. Eu dicíalles que nunha peza teatral todos eran importantes e necesarios, desde os protagonistas, secundarios ou figurantes, os técnicos de escenografía, de son, de maquillaxe, os que axudaban ao transporte e colocación dos materiais; todos imprescindibles, todos igual de necesarios, senón non sería posible a función. O teatro é un traballo en grupo, en equipo, debendo estar todos unidos e compenetrados para poder dicir: Arriba o pano!

Vexo máis necesaria que nunca a práctica teatral na escola, nas asociacións, nos grupos. Os concellos deberan promover certames para que a xente participe e sexa protagonista. O teatro é a vida, a vida é un teatro, o teatro mundo.

sábado, 8 de julio de 2017

ESCUELA DIOCESANA DE AGENTES DE PASTORAL (EDAP)



LA ESCUELA DIOCESANA DE AGENTES DE PASTORAL (EDAP) EN CAMINO

UNA OFERTA DE FORMACIÓN PERMANENTE E INTEGRAL SURGIDA A CONSECUENCIA DEL SÍNODO DIOCESANO (2012-2017)

PRIMERA REUNIÓN DE ANIMADORES Y SACERDOTES IMPLICADOS



Como una iniciativa creada como consecuencia del Sínodo Diocesano (2012-2017), surge la constitución y puesta en funcionamiento de la Escuela Diocesana de Agentes de Pastoral (EDAP), que recoge y tiene en cuenta también la tradición de las tareas de formación de nuestra diócesis, a través de tantas experiencias: Escuelas teológicas, grupos de formación bíblica, grupos de oración, jornadas y experiencias formativas de Cáritas, escuelas de catequistas,... Como muy bien nos recordó y reconoció nuestro Obispo Auxiliar, D. Jesús Fernández González.

Una comisión viene trabajando, precisamente presidida por D. Jesús, sobre propuestas pastorales y de ahí surgió la idea de crear la EDAP, que recoge el sentir y el deseo tantas veces manifestado de la necesidad de formación, reiteradamente mencionada también en el Sínodo; pues bien, ahora se ofrece un canal para la formación y vivencia de la fe, teniendo presente a las personas, delegaciones y demás entidades de nuestra diócesis que trabajan en el campo de la formación permanente, integral y global. Se trata de sumar y de aunar esfuerzos, debemos unirnos todos en tal cometido.

La mencionada comisión, presidida por nuestro Obispo Auxiliar, perfiló y diseñó la EDAP, tuvieron la idea de proponerme a mi como director de dicha Escuela, yo no pude negarme al ver la ilusión y el empeño de nuestro Obispo en tan loable e interesante iniciativa, con el respaldo, claro está, de nuestro señor Arzobispo. Espero estar a la altura y no defraudarlos, sobre todo siendo fiel a Cristo y a su Iglesia.

D. Jesús y también con mi pequeña contribución y con la colaboración de otras personas empezamos a organizar y a preparar todo para la puesta en funcionamiento de esta propuesta. Se contactó con todos los sacerdotes de la diócesis, se elaboró un folleto informativo, distribuido por todas las parroquias y se realizó una preinscripción de los posibles participantes de las tres vicarías que componen la diócesis en esta Escuela, en la actualidad hay cerca de 800 personas preinscritas, 59 sacerdotes implicados (el 14% del clero diocesano en activo), 25 animadores seleccionados. Es ya un magnífico comienzo.

El jueves, 6 de julio de 2017, a las 10:00 h. en el Aula Magna de la Hospedería del Seminario Mayor de Santiago de Compostela, tuvo lugar una sesión de trabajo muy fructífera e interesante en la que participaron los 25 animadores seleccionados con la presencia de un numeroso grupo de sacerdotes, presidida por nuestro Obispo Auxiliar, acompañado en la mesa presidencial por D. Luís Otero Outes (Vicario de Enseñanza y Catequesis), cuya delegación se encargó de diseñar los doce temas del primer bloque temático, por D. Rafael Casás (Diácono Permanente de A Coruña), quién diseñó los otros doce temas del bloque o apartado segundo. Todo este temario se desarrollará en doce sesiones a lo largo del curso 2017/2018, contando también con cuatro sesiones extraordinarias y especiales, a modo de retiros. Este será el plan de la Escuela para este próximo curso, que dará comienzo en el mes de octubre. Estaban acompañados de D. Germán Manuel Torres de Aboal, director de la Escuela.

D. Luís en su explicación recordó que necesitamos seglares formados, maduros y coherentes en la fe.

D. Rafael manifestó que la fe ha de ser vivida y experimentada personalmente y en comunidad.

Por su parte, D. Jesús explicó que hay que transmitir la alegría de la fe, tal como indica, una y otra vez, el Papa Francisco. Y que la formación que se va a recibir ha de tener en cuenta la cabeza, pero principalmente, el corazón, un corazón de carne, un corazón nuevo. Se trata de vivenciar y tener experiencia de fe. La formación que se reciba no es para uno solo, no es exclusivamente para un aprovechamiento individual y personal, sino que debe tener un fin comunitario, para ponerla al servicio de la comunidad, de la Iglesia.

D. Germán M. dirigió unas palabras de acogida y de gratitud e insistió en que nos dejemos contagiar por el entusiasmo y el trabajo de nuestro Obispo y que permitamos que nos empapemos e impregnemos de la alegría del Evangelio de Jesús, que dio a conocer estas cosas a los sencillos y mansos de corazón.

A continuación, se realizó un trabajo de distribución por zonas y por centros donde ejercerán su misión formativa los distintos animadores de los grupos de la Escuela y de los temas de los cuales se van a encargar de hacer el guión.

Acabamos sobre las 13:30 h., tal como empezamos y tal como deben hacer los cristianos, orando. En esta última plegaria pedimos la ayuda y protección de Nuestra Señora.

Y quedamos emplazados para una próxima reunión que tendrá lugar, D.M., en este mismo lugar el próximo viernes, 15 de septiembre de 2017, a las 18:00 h.

Los animadores se comprometieron a enviar al director los guiones de los temas que escogieron hasta el día 1 de septiembre.

D. Jesús expresa su gratitud a todos, deseándonos un buen verano y manifestando que espera vernos a todos en la reunión del próximo septiembre.


      Germán Manuel Torres de Aboal – Director de la EDAP

Datos de personas inscritas por arciprestazgos en junio de 2017

lunes, 29 de mayo de 2017

Poesía, máis poesía por favor

A quen lle dedicamos este blog, o profesor e erudito Xosé Filgueira Valverde, foi un grande escritor e un exquisito poeta; por iso, moitas das entradas están relacionadas coa poesía, da que somos uns afeccionados, uns amantes incondicionais. Pois ben, na última Mesa das Verbas, na edición LXXII, Sylvie Rico agasallounos cuns versos que imos reproducir, tal como ela nolos entregou. Logo, incluiremos un poema de Aquilino Iglesia Alvariño, pertencente ao seu poemario, Cómaros Verdes (Imp. Celta de Vilagarcía, 1947), onde lle fai unha homenaxe ao poeta pontevedrés Lois Amado Carballo. E que sigan correndo os versos no ar.




LUIS AMADO CARBALLO

Él era un ledo namorado
con un nome de álbore
e unha voz verde aurora de mañá verdegada,
e altas froles finas cheas de orballo.

Un día -xa o sabedes- abríuselle no peito
unha rosa mourana.

Ancraron os seus ollos en anchos ríos quedos,
e as suas maus
foron herbiña fina ou algo así.

Desde entón xa non foi
máis que un ledo poeta da súa terra.

Unha voz de pradelas e auga nova.
Un carreiriño de ameneiros e cucos de abril.
Unha vidreira verde-rosa de menceres...

Laberca de altas terras verdegadas,
primaveira de ríos,
mañanciña de fontes
e un doce aquél de frauta e souto amigo.


(Aquilino Iglesia Alvariño)

sábado, 20 de mayo de 2017

domingo, 7 de mayo de 2017

O CASTRO ALOBRE, LUGAR DAS NOSAS ORIXES






Aínda que no Concello de Vilagarcía de Arousa hai constancia da existencia de varios castros, tal como se reflicte, por exemplo no propio escudo da cidade e de que hai vestixios dabondo da existencia de múltiples testemuñas dos tempos prehistóricos, como o Castroagudín, o castro do lugar de San Roque en Carril, vilmente masacrado, a zona da mámoa na rúa Depuradora nas faldras de Xiabre, a posibilidade da existencia dun castro na zona dos arredores do lugar da Pena de Trabanca Badiña, toda a zona das proximidades do cumio do monte Lobeira, o lugar dos petróglifos de Os Ballotes en Bamio, os numerosos petróglifos descubertos despois dos terribles incendios sufridos pola pequena cordilleira do Xiabre-Meda, hai que seguir poñendo en valor e traballar moito no Castro Alobre. Independentemente, de que se debera estudar máis o noso pasado prehistórico. O que constituiría unha riqueza, un valor engadido para a noso Concello, xa de por si rico por moitos motivos: paisaxísticos e naturais, históricos e patrimoniais, gastronomía, riqueza e variedade cultural; que habería que promocionar con entusiasmo e interese e axudar máis para conseguir un turismo de calidade, non depredador. E facer que os propios cidadáns coñezan e valoren todas as nosas enormes riquezas e potenciais. Habería que facer un labor educativo nos centros de estudo, incentivando o coñecemento, creando unidades didácticas, e utilizando os novos recursos que nos ofrecen as TIC. Habería que elaborar unhas boas e coidadas guías turísticas. Deberamos amar máis, e coñecer  a prehistoria do noso concello e todo o que constitúe o noso rico patrimonio histórico e preservalo ao máximo.

O Catro Alobre hai que seguilo a estudar e a conservar, é responsabilidade de todos. Todos os vilagarciáns deberamos ser os seus custodios, os seus vixiantes, os seus coidadores; os seus amantes. Por suposto, que compre a súa musealización e a súa posta en valor, despois de tanto tempo de abandono e de ideas estrañas para levar a cabo alí. É un lugar histórico, un templo do noso pasado. Lugar de obrigada visita de todos os escolares do Concello, como que tampouco ningún turista dos moitos que nos visitan ou poderan visitar deberan perderse un paseo ben documentado por tan preciado lugar.

Mais deberan adoptarse unha serie de medidas para a súa máxima protección e coñecemento:

- Coidado e vixiancia permanente.
- Organización de frecuentes visitas escolares.
- Mantemento e ampliación das excavacións.
- Dotación dunha partida fixa e revisable na súa cuantía no orzamento municipal.
- Colaboración de todos os estamentos responsables da Admón. Pública para seguir co seu estudo e mantemento permamente e constante, colaboración co estamento universitario para actualizar os estudos.
- Promover a elaboración de unidades didácticas e guías sobre el.
- Organización de eventos, congresos, xornadas sobre o seu estudo.
- Sensibilizar aos escolares e a todos os cidadáns da súa existencia, do seu coñecemento, do seu coidado.

Esto podería ser extensivo para todo o noso e valioso legado histórico, o que sería un valor engadido para todas as empresas do noso Concello, especialmente todas as relacionadas co turismo.

COÑECER O NOSO PASADO, É COÑECERNOS A NÓS MESMOS E DARLLE VALOR ÁS NOSAS VIDAS.












Texto e fotos: Germán Manuel Torres de Aboal (c) 2017

miércoles, 12 de abril de 2017

O TOLLEITO DE INISHMAAN - VILAGARCÍA -08-04-2017; 21:00 H.



O sábado, 8 de abril de 2017, ás 21:00 h. decidimos ir ao teatro, no Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa representábase a peza multipremiada nos Casares, O Tolleito de Inishmaan. Unha entrada razoable, aínda que habería que fomentar, desde distintas esferas sociais, un apoio máis decidido ao teatro galego.

A representación non defraudou ás miñas espectativas. A historia engaiola, combinando en distintos momentos un fino humor, ao estilo do sutil humor británico, irlandés, galego..., humor "celta" retranqueiro. Unha linguaxe teatral con ritmo, que se amosa na fala anafórica dos personaxes, coa repetición de certas expresións e de certas verbas, que acompañadas doutros recursos, imprímenlle un senso poético ao texto dramatico.

A HISTORIA.- A xente, as máis das veces, amósase intrasixente coas eivas dos demais, discriminando ás persoas polas súas deficiencias ou manías: a minusvalía do tolleito, a teima da tía de falar coas pedras, a curiosidade enfermiza do "corredor de novas"... As miserias humanas, a estreitez da aldea...
O tolleito quere fuxir, buscar nova vida, novas oportunidades, atoparse el mesmo, ser autónomo, escapar da presión. O que busca non o atopa fóra e volve. Retorna a súa aldea, na procura dos seus, que son realmente quen te coñecen, quen te queren. Trata de atopar o seu lugar entre os seus, volve a onde o queren, xunta das súas tías adoptivas, xunta o seu amor. A loita por buscar o lugar que a un lle corresponde, no lugar natural, no lugar das orixes. Esta aldea irlandesa, cos seus típicos paisanos e o trasunto da aldea galega.

OS PERSONAXES.- Quen se me fai máis crible e atractivo, máis nobre no trasunto da historia é o xornalista, bo, o corredor de novas.
O tolleito, demasiado tolleito, o que implica un bo traballo do actor que o representa. Están moi esaxeradas as súas eivas. Conmove a súa realidade, que o fan un ser débil. Aínda que amosa o seu ser forte cando toma a decisión de se ir, aínda con mentiras e trampas.
A parella das tías adoptivas favorecen o toque humorístico. 
Logo está a parella de irmáns, coa personalidade forte e indepedente da irmá.
E a figura do mariñeiro que contribúe a completar o nudo e o desenlace da historia.

A POSTA EN ESCENA.- Cunha economía de medios e bo uso deles fáisenos vivir a trama e a problemática humana e social. Cunha simplicidade na posta en escena, moi suxerente, cuns elementos concretos e sinxelos denótanse e delimítanse moi ben os espazos escénicos.

- A tenda (coa balanza e co mostrador que nola sinalan) é o escenario principal.

- O mar, a praia, delimitada pola cor azul e polas pedras brancas, e pola pequena lanchiña.

- A casa do corredor de novas, suxerida por poucos elementos, pero sabemos, intuímos que é a casa.

Cun axeitado xogo de luces, cores, sons e música delimítanse moi ben espazos e escenas.

Nin que dicir ten que cando chegamos á sala, co pano aínda pechado, escóitase moi suave o bater da auga do mar, algo xa suxerente que predispoñía o ánimo, era un son moi, moi débil case imperceptible, pero estaba aí, de súpeto ábrese o pano, todo a escuras, luz... estamos nunha tenda calquera, dun aldea calquera de Irlanda (vs. Galicia)...

MÁIS INFORMACIÓN:

 https://www.coruna.gal/portal/es/agenda/proximos-eventos/detalle-agenda/ciclo-principal-o-tolleito-de-inishmaan/suceso/1453609550139?argIdioma=es