sábado, 20 de mayo de 2017

domingo, 7 de mayo de 2017

O CASTRO ALOBRE, LUGAR DAS NOSAS ORIXES






Aínda que no Concello de Vilagarcía de Arousa hai constancia da existencia de varios castros, tal como se reflicte, por exemplo no propio escudo da cidade e de que hai vestixios dabondo da existencia de múltiples testemuñas dos tempos prehistóricos, como o Castroagudín, o castro do lugar de San Roque en Carril, vilmente masacrado, a zona da mámoa na rúa Depuradora nas faldras de Xiabre, a posibilidade da existencia dun castro na zona dos arredores do lugar da Pena de Trabanca Badiña, toda a zona das proximidades do cumio do monte Lobeira, o lugar dos petróglifos de Os Ballotes en Bamio, os numerosos petróglifos descubertos despois dos terribles incendios sufridos pola pequena cordilleira do Xiabre-Meda, hai que seguir poñendo en valor e traballar moito no Castro Alobre. Independentemente, de que se debera estudar máis o noso pasado prehistórico. O que constituiría unha riqueza, un valor engadido para a noso Concello, xa de por si rico por moitos motivos: paisaxísticos e naturais, históricos e patrimoniais, gastronomía, riqueza e variedade cultural; que habería que promocionar con entusiasmo e interese e axudar máis para conseguir un turismo de calidade, non depredador. E facer que os propios cidadáns coñezan e valoren todas as nosas enormes riquezas e potenciais. Habería que facer un labor educativo nos centros de estudo, incentivando o coñecemento, creando unidades didácticas, e utilizando os novos recursos que nos ofrecen as TIC. Habería que elaborar unhas boas e coidadas guías turísticas. Deberamos amar máis, e coñecer  a prehistoria do noso concello e todo o que constitúe o noso rico patrimonio histórico e preservalo ao máximo.

O Catro Alobre hai que seguilo a estudar e a conservar, é responsabilidade de todos. Todos os vilagarciáns deberamos ser os seus custodios, os seus vixiantes, os seus coidadores; os seus amantes. Por suposto, que compre a súa musealización e a súa posta en valor, despois de tanto tempo de abandono e de ideas estrañas para levar a cabo alí. É un lugar histórico, un templo do noso pasado. Lugar de obrigada visita de todos os escolares do Concello, como que tampouco ningún turista dos moitos que nos visitan ou poderan visitar deberan perderse un paseo ben documentado por tan preciado lugar.

Mais deberan adoptarse unha serie de medidas para a súa máxima protección e coñecemento:

- Coidado e vixiancia permanente.
- Organización de frecuentes visitas escolares.
- Mantemento e ampliación das excavacións.
- Dotación dunha partida fixa e revisable na súa cuantía no orzamento municipal.
- Colaboración de todos os estamentos responsables da Admón. Pública para seguir co seu estudo e mantemento permamente e constante, colaboración co estamento universitario para actualizar os estudos.
- Promover a elaboración de unidades didácticas e guías sobre el.
- Organización de eventos, congresos, xornadas sobre o seu estudo.
- Sensibilizar aos escolares e a todos os cidadáns da súa existencia, do seu coñecemento, do seu coidado.

Esto podería ser extensivo para todo o noso e valioso legado histórico, o que sería un valor engadido para todas as empresas do noso Concello, especialmente todas as relacionadas co turismo.

COÑECER O NOSO PASADO, É COÑECERNOS A NÓS MESMOS E DARLLE VALOR ÁS NOSAS VIDAS.












Texto e fotos: Germán Manuel Torres de Aboal (c) 2017

miércoles, 12 de abril de 2017

O TOLLEITO DE INISHMAAN - VILAGARCÍA -08-04-2017; 21:00 H.



O sábado, 8 de abril de 2017, ás 21:00 h. decidimos ir ao teatro, no Auditorio Municipal de Vilagarcía de Arousa representábase a peza multipremiada nos Casares, O Tolleito de Inishmaan. Unha entrada razoable, aínda que habería que fomentar, desde distintas esferas sociais, un apoio máis decidido ao teatro galego.

A representación non defraudou ás miñas espectativas. A historia engaiola, combinando en distintos momentos un fino humor, ao estilo do sutil humor británico, irlandés, galego..., humor "celta" retranqueiro. Unha linguaxe teatral con ritmo, que se amosa na fala anafórica dos personaxes, coa repetición de certas expresións e de certas verbas, que acompañadas doutros recursos, imprímenlle un senso poético ao texto dramatico.

A HISTORIA.- A xente, as máis das veces, amósase intrasixente coas eivas dos demais, discriminando ás persoas polas súas deficiencias ou manías: a minusvalía do tolleito, a teima da tía de falar coas pedras, a curiosidade enfermiza do "corredor de novas"... As miserias humanas, a estreitez da aldea...
O tolleito quere fuxir, buscar nova vida, novas oportunidades, atoparse el mesmo, ser autónomo, escapar da presión. O que busca non o atopa fóra e volve. Retorna a súa aldea, na procura dos seus, que son realmente quen te coñecen, quen te queren. Trata de atopar o seu lugar entre os seus, volve a onde o queren, xunta das súas tías adoptivas, xunta o seu amor. A loita por buscar o lugar que a un lle corresponde, no lugar natural, no lugar das orixes. Esta aldea irlandesa, cos seus típicos paisanos e o trasunto da aldea galega.

OS PERSONAXES.- Quen se me fai máis crible e atractivo, máis nobre no trasunto da historia é o xornalista, bo, o corredor de novas.
O tolleito, demasiado tolleito, o que implica un bo traballo do actor que o representa. Están moi esaxeradas as súas eivas. Conmove a súa realidade, que o fan un ser débil. Aínda que amosa o seu ser forte cando toma a decisión de se ir, aínda con mentiras e trampas.
A parella das tías adoptivas favorecen o toque humorístico. 
Logo está a parella de irmáns, coa personalidade forte e indepedente da irmá.
E a figura do mariñeiro que contribúe a completar o nudo e o desenlace da historia.

A POSTA EN ESCENA.- Cunha economía de medios e bo uso deles fáisenos vivir a trama e a problemática humana e social. Cunha simplicidade na posta en escena, moi suxerente, cuns elementos concretos e sinxelos denótanse e delimítanse moi ben os espazos escénicos.

- A tenda (coa balanza e co mostrador que nola sinalan) é o escenario principal.

- O mar, a praia, delimitada pola cor azul e polas pedras brancas, e pola pequena lanchiña.

- A casa do corredor de novas, suxerida por poucos elementos, pero sabemos, intuímos que é a casa.

Cun axeitado xogo de luces, cores, sons e música delimítanse moi ben espazos e escenas.

Nin que dicir ten que cando chegamos á sala, co pano aínda pechado, escóitase moi suave o bater da auga do mar, algo xa suxerente que predispoñía o ánimo, era un son moi, moi débil case imperceptible, pero estaba aí, de súpeto ábrese o pano, todo a escuras, luz... estamos nunha tenda calquera, dun aldea calquera de Irlanda (vs. Galicia)...

MÁIS INFORMACIÓN:

 https://www.coruna.gal/portal/es/agenda/proximos-eventos/detalle-agenda/ciclo-principal-o-tolleito-de-inishmaan/suceso/1453609550139?argIdioma=es

miércoles, 29 de marzo de 2017

CELEBRAMOS O DÍA INTERNACIONAL DA POESÍA-21-03-2017

Camelias para Rosalía de Castro, cortesía da Sra. Viúva de D. Luis Cordal Carús

Un grupo de persoas, que a cotío nos xuntamos na Mesa das Verbas para ceibar os versos ao ar e algúns seguidores incondicionais, co patrocinio do Concello de Vilagarcía de Arousa e a colaboración da Concellería de Cultura e a Biblioteca Pública Municipal "Rosalía de Castro" celebramos o 21 de marzo o Día Internacional da Poesía, que coincide co comezo da Primavera, e o fixemos para honrar á poeta por excelencia da poesía galega, a senlleira e inmortal Rosalía de Castro, da que se cumpren cento oitenta anos do seu nacemento e como acto de clausura da exposición organizada na súa lembranza pola nosa Biblioteca.

Leron algúns dos seus poemas e/ou un selección de Rosalía, dos seus libros: Cantares Gallegos e Follas Novas, as seguintes persoas:

Augusto Guedes

Manuel Lage

Antonio Quiñoy

Carmen Abalo

Eduardo Víctor Castro López (EvCalo)

Rafa Gómez Fariña

Ramón Quintáns

Carmen Sánchez

José Tizado

Xermán M. Torres

Imaxe dunha anterior homenaxe a Rosalía na Biblioteca
(Diario de Arousa)

Imaxe do Diario de Arousa sobre a "solta de versos" do 21/03/2017
(Nosa gratitude para o Diario de Arousa)