COMENTARIOS EDUCATIVOS-LOMCE (III)

III.- Neste anteproxecto de lei (LOMCE) e no segundo faise moito fincapé na excelencia, na eficiencia, na optimización termos moi utilizados na corrente neoliberal e nunha linguaxe moi empresarial e comercial que agora se quere trasladar ao ámbito da educación. Pregúntome se as persoas normais ou mediocres ou discapacitadas non teñen cabida na escola, ou que esta non ten respostas educativas para elas. A sociedade só acolle aos máis capaces, non tendo cabida os que non son rendibles, non os temos en conta, marxinámolos, botándoos fóra, apartándoos. E esa a equidade que queremos? E ese o Estado de Dereito que queremos? Un mundo para todos ou un mundo para os que teñén éxito? Os outros tirámolos á cuneta? Ademais para o logro de mellores resultados e da autonomía dos centros é preciso invertir en educación e invertir máis, non recortar, senón, como vai mellorar todo? E que entendemos por mellorar? Unha escola inclusiva, acolledora, de crecemento persoal e social ou unha escola segregadora, clasista, discriminadora? Certo que hai que empregar ben os recursos de todo tipo, e os máis importantes son os recursos persoais; pero, eliminando persoal docente e técnico e tratándoo mal, como se vai mellorar? Como se vai a lograr a excelencia? Excelencia para todos ou para os que a poidan pagar? Primarase á privatización para que se formen as élites das familias pudientes e dedicarase a escola pública para o pobo, para os probes nunha concepción clasista da escola; e eso o que queremos? O que persigue este goberno cos seus anteproxectos rexeitados por todos e sen consensuar é unha escola para ricos distinta da dos pobres. É alarmantemente crece a pasos axigantados a pobreza infantil no noso país, cada vez hai máis diferencias entre os nenos españois. Estase a producir unha gran distancia entre o ensino público e o ensino privado; entre o ensino do pobo e o das clases pudentes. Se está a establecer unha inxustiza moi grande coa escola pública, dándose pasos cara atrás. Parece que o que prima e o desmantelamento dos servizos públicos para entregalos á especulación privada. Non é certo que os servizos públicos da sanidade e da educación sexan malos e máis caros que os privados, esa é unha idea que están interesados en espallar como desculpa para crear a corrente de opinión de que é nesaria a súa privatización e fanno coa colaboración de moitos medios de comunicación amarillistas, non hai unha prensa libre, hai unha prensa comprada e aborregada coas subvencións das distintas administracións, onde está a prensa libre? Houbo algunha vez prensa libre en España? Todo este discurso neoliberal xa se produxo noutros países, Arxentina e Gran Bretaña; por exemplo, anularon servizos públicos e o sector privado destrozou o servizo (por exemplo, neste dous países, o servizo do ferrocarril). Foron experiencias privatizadoras nefastas froito dos excesos do neoliberalismo que campa polos seus respectos en España e en Europa. Claro que hai que fomentar o emprego das novas tecnologías na escola e o ensino de idiomas e promocionar axeitadamente a Formación Profesional; pero, non en detrimento das Humanidades e do ensino das materias de tipo artístico. Tamén hai que impulsar a Atención á Diversidade, para que o sistema educativo acolla e inclúa a todo o alumnado, inclusive aos que presentan grandes dificultades e necesidades educativas. E a FP hai que potenciala revalorizándoa, dotándoa dos recursos necesarios e de calidade e non converténdoa na opción B ou porta excluínte para moitos ou no refuxio a onde dirixir aos “malos estudantes”, facendo prematuras encrucilladas ou distintas vías discriminatorias. É preciso unha boa FP, potente, ben planificada e como opción de calidade e de prestixio. AGARDEMOS QUE VOLVA A POLÍTICA DO DIÁLOGO, DO CONSENSO, DA BUSCA DE SOLUCIÓNS ENTRE TODOS. TODOS SOMOS O PAÍS, TODOS FORMAMOS O ESTADO. ESPERANDO PODER ESTAR AQUÍ O DÍA 22, SORTE E SAÚDE NESTAS FESTAS E QUE TODOS CONSTRÚAMOS UN FUTURO MELLOR CARA O 2013.

COMENTARIOS EDUCATIVOS (ANTEPROXECTO DE LEI ORGÁNICA)

II.- No eido educativo, moitas veces, case sempre, non se teñen en conta os procesos na avaliación, simplemente non se avalían, e os procesos soen ser máis ricos que os resultados finais, que o producto final. Só se pon o foco nos resultados e tampouco se teñen en conta nas avaliacións o punto de partida inicial nin se contempla a contextualización: quenes somos, de onde partimos, que circunstancias nos envolven? Hai que facer atractiva a escola para que os nenos e nenas, os mozos e mozas non estean desexando fuxir dela canto antes. Para evitar o abandono temperá, hai que renovar as metodoloxías e dotar dunha boa formación didáctica e psicopedagóxica aos docentes. Hai que renovar a escola, repensar a educación, mais non dando pasos de xigante cara atrás. Hai que encarar o futuro para seguir mellorando e non detraendo recursos de todo tipo a educación, malditos os gobernantes que queren aforrar a costa da educación e sumir na ignorancia e na pobreza cultural ao pobo. É necesario facer da profesión e da carreira docente algo interesante e gratificante para os futuros profesionais do ensino, con boa formación, valoración e prestixio social, apoio institucional e consideración profesional; que o ministro de educación non se convirta no enemigo número 1 dos mestres e profesores. Traballar realmente por unha escola de verdadeira calidade, non no senso neoliberalista e economicista, senón unha escola humana, xusta, acolledora, promotora do coñecemento e da cultura, do pracer por saber, por descobrir; santuario da ciencia e da cultura, sen descoidar en ningún momento as Humanidades e as Artes, como está a acontecer nestes intres no noso país, no que se desprecian a Filosofía, o Latín, o Grego, a Historia, a Música, as Artes Dramáticas, todo o que nos fai máis humáns, sobra tanto maquinismo e tanto pragmatismo. Unha escola con máis incentivos que ilusionen a docentes e a discentes; non escatimarlle nada á escola, a sociedade que valora e mima á súa escola, valora o seu futuro e consigue mellores perspectivas de vida para todos os seus cidadáns. Moitas prácticas educativas e políticas aseméllanse máis a actuacións do século XIX ou da Idade Media que ao que deben ser as actuacións propias do século XXI, en vez de avanzar, recuamos. Este anteproxecto de lei retrotráenos a tempos pasados, non precisamente moi propicios para a escola pública, a escola de todos e para todos. Crer ou non crer na educación, apostar por ela, ese é o dilema. A ideoloxía prioriza unhas cousas sobre outras, a educación debera estar fóra das manobras políticas, máis que nunca precísase un pacto pola educación, hai que ter amplitude de miras, ser xenerosos e estar a altura dos tempos, debemos traballar polas xeracións futuras e non ter unha mirada miope e tacaña na política educativa que nos convén a todos, nun proxecto de país que garantice á mocedade un futuro e a vellez seguridade.

COMENTARIOS Á MARXE DO ANTEPROXECTO DE LEI ORGÁNICA PARA A MELLORA DA CALIDADE EDUCATIVA-6-10-2012

“HOMES MÁQUINA CON CORAZÓN DE MÁQUINA” (CHAPLIN, Ch.: O GRANDE DICTADOR, 1940). Hai que ser cabezudos neste país para que cada forza política que accede ao poder pretenda impoñer a súa lei educativa. O anterior Ministro de Educación, Ángel Gabilondo, pretendeu un pacto pola educación, tan necesario por outra parte; pero, non tiña a suficiente forza no seu goberno nin a oposición política quería brindarlle a foto do posible pacto por razóns electoralistas e partidistas. E agora está aberta a maquinaria política para a enésima reforma educativa. Como a todas as precedentes vaille fallar o acompañamento orzamentario necesario, nace na precariedade, na penuria financieira e máis nestes tempos da chamada crise de especulación bancaria e bursátil, na dictadura dos mercados. As reformas educativas neste país nacen en momentos críticos e sen o apoio entusiasta dos Ministerios de Economía e Facenda; polo que son inútil letra morta, unha vez máis, outra oportunidade perdida, outro despropósito máis. Imos ir facendo comentarios que nos xurden ao ler o mencionado ANTEPROXECTO. I.- No mesmo observamos que se constrúe sobre unhas bases fundamentalmente economicistas esta reforma educativa e a entende dun xeito restrictivo, elitista; cando no ensino básico hai que traballar por unha educación para todos. Está ben a democratización do ensino, un ensino inclusivo que ofreza un currículo básico e común para a toda a poboación sen discriminacións e sen camiños con bifurcacións antes de tempo, hai que elixir cando se esgotou o itinerario curricular común e se brindaron todas as medidas de atención á diversidade, non promover eleccións discriminatorias a idades temperás e sen madurez suficiente para poder elixir. Unha educación de calidade para todos, non só para uns poucos privilexiados. Ademais da busca do éxito e da competitividade o ensino debe ser altruista e buscar a mellora persoal e social e o crecemento espiritual e cultural de todas as persoas, transmitindo valores de igualdade e solidariedade. Non queremos monstros con moitos coñecementos, cun espírito moi competitivo e materialista; pero, sen alma e con pouca humanidade. A educación debe conducir á felicidade de todos, a realización das persoas, non na escravitude en función de parámetros meramente económicos e de utilidade, dun desmedido pragmatismo; onde queda aquel concepto de educación para o ocio? Ou da sociedade do ocio? Onde o home tivera tempo e espacio para cultivar as artes, para a convivencia, para o tempo de lecer. Precísase humanizar a educación, tamén humanizar ao Ministro de Educación e aos responsables políticos, que non se convertan nos “homes de negro”. O traballo e o esforzo están ben, son imprescindibles; pero tamén o disfrute e o de dispoñer suficiente tempo de lecer. Educar para a ledicia, para a satisfacción e o desenvolvemento armónico persoal e social. Hoxe co pragmatismo e economicismo reinantes só se pensa no Inglés, Alemán e Chinés e nas Matemáticas e a Economía e a Tecnoloxía ao servicio destas; non importan nada: Linguas Clásicas, Filosofía, Historia e non digamos das Artes Plásticas, Dramática, Música... as que nos fan verdadeiramente homes, creativos e orixinais, únicos; esto non ineteresa, estamos inmersos no Mundo Feliz de Aldous Huxley e no maquinismo e deshumanización da que falaba Chaplin. En función de todo esto, as autoridades educativas de hoxe e aquí expoñen algo así (que hai que tratar de ler entre liñas e descifrar o que realmente queren dicir): “partiendo de la premisa de que la calidad educativa debe medirse en función del ‘output’ (resultados de los estudiantes) y no del ‘input’ (niveles de inversión, número de profesores, número de centros, etc). Pensamos que o input e o output estan ou deben estar interrelacionados, un condiciona ao outro: o que sae ten moito que ver co que entra; que queren descapitalizar o sistema educativo público? Ou buscan a excusa ou a desculpa para invertir moito menos? A educación non é un gasto, é unha inversión a longo prazo, unha inversión de futuro. Que razón ten esta frase atribuída a Otto Von Bismarck: O POLÍTICO PENSA NA PRÓXIMA ELECCIÓN; O ESTADISTA NA PRÓXIMA XENERACIÓN. O que pasa é que hoxe estamos cheos de políticos e faltos de estadistas. As institucións educativas non son empresas nin os educandos son frías pezas de metal, tornillos ou tuercas, simples pezas que encaixar. Na escola hai persoas cos seus problemas vitais, coas súas expresións de emocións, de sentimentos. Viva a escola como lugar de encontro, como lugar de festa do coñecemento humano, como lugar de expresión, como lugar de biodiversidade!